فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روان‌درمانی مثبت‌نگر بر کمال‌گرایی و انسجام روانی زنان متأهل بدون فرزند انجام گرفت. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعۀ آماری شامل زنان متأهل بدون فرزند شهر اصفهان در سه‌ماهۀ بهار 1401 بود. در این پژوهش 35 زن متأهل بدون فرزند به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه‌های آزمایش و گواه جای‌دهی شدند (18 زن در گروه آزمایش و 17 زن در گروه گواه). گروه آزمایش روان‌درمانی مثبت‌نگر را طی دو و نیم ماه در ده جلسۀ 90 دقیقه‌ای دریافت کردند. پرسشنامه‌های این پژوهش شامل پرسشنامۀ کمال‌گرایی (PQ) و پرسشنامۀ انسجام روانی (PCQ) بود. داده‌های پژوهش به شیوۀ تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بونفرونی با نرم‌افزار آماری SPSS-23 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد روان‌درمانی مثبت‌نگر بر کمال‌گرایی (0/0001>P؛ 0/64=Eta؛ 60/20=F) و انسجام روانی (0/0001>P؛ 0/54=Eta؛ 39/66=F) زنان متأهل بدون فرزند تأثیر معنادار دارد. براساس یافته‌های پژوهش می‌توان چنین نتیجه گرفت که روان‌درمانی با بهره‌گیری از فنونی مانند چشم‌انداز مثبت به زندگی، آموزش خوش‌بینی و امید به آینده به‌عنوان یک روش کارآمد می‌تواند برای کاهش کمال‌گرایی و بهبود انسجام روانی زنان متأهل بدون فرزند مورد استفاده قرار گیرد.