بررسی روابط ساختاری گرایش به اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی مبتنی بر تلفن همراه براساس طرحواره‌های ناسازگار اولیه با میانجی‌گری ناگویی هیجانی در دانشجویان

نویسندگان

1 کارشناس ارشد، گروه روان‌شناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

2 استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

3 استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

doi
10.22059/japr.2022.350255.644419
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی روابط ساختاری گرایش به اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی مبتنی بر تلفن همراه براساس طرحواره‌های ناسازگار اولیه با میانجی‌گری ناگویی هیجانی در دانشجویان بود. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش از نوع مطالعات همبستگی بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل تمام افراد 18 تا 30 سال ساکن شهرهای اصفهان و تهران در سال 1400 بود. نمونه‌ای از 524 نفر شامل 381 دختر و 143 پسر به روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی (SNA)، ناگویی هیجانی تورنتو (TAS-20) و طرحواره‌های ناسازگار (YSQ-S3) را تکمیل کردند. تحلیل داده‌های پژوهش به روش مدل‌یابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم‌افزار SPSS-26 و R-4.2 صورت پذیرفت. براساس یافته‌های پژوهش، متغیر طرحواره‌های ناسازگار به‌طور مثبت و معناداری با گرایش به اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی و ناگویی هیجانی ارتباط دارد. اما میان ناگویی هیجانی و گرایش به اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی رابطۀ معنی‌داری برقرار نبود. نتایج نشان داد ناگویی هیجانی نقش واسطه‌ای در پیش‌بینی گرایش به اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی براساس طرحواره‌های ناسازگار ندارد. با توجه به نتایج پیشنهاد می‌شود نقش طرحواره‌های ناسازگار اولیه در پیشگیری، کنترل و درمان اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی، مورد توجه روان‌شناسان و مشاوران قرار گیرد.