بررسی اخلاق زیست محیطی در رمان زن در لبه زمان مارگ پیرسی
نویسندگان
1 گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و زبان های خارجی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران
2 گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و زبان های خارجی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرند، مرند، ایران
3 گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و زبان های خارجی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22080/rjls.2024.26733.1463چکیده
مقاله حاضر به بررسی اخلاق زیست محیطی در رمان «زن در لبه زمان»(1976) مارگ پییرسی می پردازد که در اوج جنبش های های اجتماعی و محیط زیستی نوشته شد. این اثر بعنوان یک رمان گمانه زن به الگوهای مشابه استثمار زنان و طبیعت در دوره مدرن می پردازد و درنگ در مناسبات اخلاقی انسان و محیط زیست را راه حل گذر از این مسائل معرفی می کند. از انواع نظریه های بوم گرا فلسفه اکوفمنیستی بود که به رابطه بین سرکوب و استثمار زنان و طبیعت می پردازد و به اصول اخلاقی از قبیل احترام به طبیعت، مراقبت از طبیعت و دوست داشتن طبیعت و همچنین به رسمیت شناختن و ارج نهادن به تنوع و تفاوت های زیستی تاکید دارد. همزمان با ظهور جنبش های زیست محیطی آثار ادبی هم به بازتاب مسائل زیست محیطی ، عواقب و تاثیرآن بر روی زیست در کره زمین و راهکارهای اخلاقی برای حل این مشکلات پرداختند که رمان«زن در لبه زمان»پییرسی هم از آن جمله است. مطالعه حاضر با بهره گیری از نظریات اکوفمنیستی کارن جی. وارن ، وال پلام وود و کارولین مرچنت - از پیشروان فلسفه اکوفمنیستی - به بررسی اخلاق زیست محیطی در رمان «زن در لبه زمان» می پردازد و ضمن بررسی مولفه های اخلاق زیست محیطی در این اثرسعی دارد نشان دهد که نویسنده رمان برای پای بندی به اخلاق زیست محیطی به تغییر بنیادین در نظام فکری ، رفتاری، ارزش ها و نگرش انسان به طبیعت بعنوان راه نجات انسان و طبیعت از زوال تاکید می کند.