تبیین رابطه هویت اسلامی و سیاست امنیتی ایران در عراق و سوریه با روش تحلیل اسنادی

نویسندگان

1 عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه لرستان

2 عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه یزد

3 عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه لرستان

doi
10.22054/qpss.2018.17627.1541
چکیده

سیاست امنیتی ایران در عراق و سوریه با تکیه بر سازماندهی و آموزش نیروهای شبه نظامی، اعزام مشاوران بلندپایه و نقش­آفرینی مستقیم، متمایز و منحصر به فرد شده است. این سیاست مورد توجه محافل سیاسی و علمی قرار گرفته و پرسش­های مهمی در مورد چرایی آن مطرح شده است؛ چرا ایران در کشورهایی همانند سوریه و عراق سیاست امنیتی متفاوتی دارد؟ در پاسخ به این پرسش، تبیین­های فراوانی در چارچوب نظریات مادی­نگر مطرح شدند. هدف این مقاله ارائه تبیینی تفسیری و بدیل با روش تحلیل اسنادی است. این روش علاوه بر طرح دقیق پرسش، هدف و فرضیه تحقیق، شامل ارائه یک چارچوب فکری تعاملی-دیالتیک با هدف هدایت پژوهش، انتخاب منابع دارای ویژگی­های اصالت، اعتبار، نمایندگی و معنا، گردآوری داده­ها بر اساس روش «تحلیل محتوا» و پردازش داده­ها و نتیجه­گیری از آنها می­شود.­ این تبیین مبتنی بر این فرضیه است که مهمترین عامل شکل­دهنده به سیاست امنیتی ایران، هویت اسلامی است و بی­ثباتی فزاینده در منطقه و خلاء قدرت به عنوان متغییر میانجی تنها فرصتی برای تأثیرگذاری ملموس­تر هویت اسلامی بر سیاست امنیتی فراهم کرده است.