فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره‌درمانی بر نشخوار فکری، افسردگی و کارکرد شخصیت زنان مبتلا به پرخوری عصبی انجام شد. روش پژوهش نیمه‌تجربی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری پژوهش، زنان مبتلا به پرخوری عصبی شهر تهران در سال 1402 بودند. با توجه به ملاک‌های ورود به پژوهش، 30 زن به‌صورت تصادفی در گروه آزمایش و گواه جای‌دهی شدند. گروه‌ها با پرسشنامه‌های نشخوار فکری (RQ)، افسردگی بک (BDI) و کارکرد شخصیت (PFQ) سنجش شدند. پس از ده جلسۀ 90 دقیقه‌ای طرحواره‌درمانی برای گروه آزمایش، مجدداً شرکت‌کنندگان به پرسشنامۀ پژوهش پاسخ دادند. در انتها داده‌ها با آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره با نرم‌افزار SPSS-24 تحلیل شدند. نتایج نشان داد طرحواره‌درمانی به‌صورت معناداری موجب کاهش نشخوار فکری (F=23/51)، افسردگی (F=50/04)، و افزایش صمیمیت (F=47/16)، همدلی (F=41/83)، خودجهت‌دهی (F=30/04) و هویت (F=32/77) در زنان مبتلا به پرخوری عصبی می‌شود (0/01>P). براساس نتایج، طرحواره‌درمانی توانسته است اختلالات روان‌شناختی را کاهش دهد و کارکرد شخصیت زنان مبتلا به پرخوری عصبی را بهبود بخشد. از آنجا که همه‌گیری کووید-19 تغییرات بسیار گسترده‌ای در سبک زندگی افراد ایجاد کرد، می‌بایست تدابیری در جهت شناسایی و درمان گروه‌های آسیب‌پذیر اتخاذ کرد.