تاثیر فساد بر شاخصهای توسعه انسانی در دوره زمانی 1392-1400
نویسندگان
1 استاد گروه علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استاد روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی، واحد بین المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30465/cps.2025.50872.3499چکیده
این پژوهش به بررسی تأثیر فساد بر شاخصهای توسعه انسانی در ایران طی دوره زمانی 1392-1400 میپردازد. هدف اصلی تحقیق، تحلیل تأثیرات منفی فساد بر شاخصهای توسعه انسانی از جمله آموزش، بهداشت، و رفاه اجتماعی است. سؤال اصلی تحقیق این است: چگونه فساد اقتصادی و اداری در نهادهای دولتی و اقتصادی بر شاخصهای توسعه انسانی ایران در این دوره تأثیر گذاشته است؟ فرضیه تحقیق این است که فساد، از طریق کاهش شفافیت و کارایی در نهادهای دولتی، منجر به افت شاخصهای توسعه انسانی میشود. این پژوهش از روش تحلیل دادهها و شواهد تجربی استفاده کرده و بر اساس گزارشهای سازمان شفافیت بینالملل، بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول، تغییرات شاخصهای مرتبط با توسعه انسانی در این بازه زمانی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان میدهد که شاخصهای توسعه انسانی نظیر امید به زندگی، سهولت کسبوکار، و نوآوری در برخی موارد بهبود یافتهاند، اما شاخصهای دیگری چون اشتغال و شاخص ادراک فساد دچار افت شدهاند. این نتایج تأیید میکنند که فساد بهعنوان مانعی ساختاری، اثرات منفی قابلتوجهی بر توسعه انسانی دارد و بهبود شفافیت و تقویت نهادهای نظارتی از الزامات کلیدی برای ارتقای این شاخصها محسوب میشود. روش تحقیق در این مقاله توصیفی-تحلیلی است و داده ها از طریق فیش برداری از منابع کتابخانه ای گردآوری شده است.
