بررسی اطناب بسط در دو منظومة خسرو و شیرین نظامی و امیر خسرو دهلوی
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
3 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
doi
10.22059/jlcr.2014.50563چکیده
منظومة خسرو و شیرین نظامی بهترین منظومة عاشقانة او و جزء بهترین داستانهای عاشقانة شعر فارسی است. از رموز موفقیت آن، نحوة استفادة نظامی از عناصر داستان در این منظومه در قیاس با مقلدانش و دیگر داستان پردازان شعر کهن فارسی است. اگر اثر نظامی را با دیگر شاعرانی که در ادبیات کهن منظومههای عاشقانه سرودهاند، مقایسه کنیم ارزش کار نظامی مشخص میشود. از جمله ویژگیهای مثبت به کاربردن عناصر داستان در منظومة خسرو و شیرین نظامی پردازش عنصر لحن است که یکی از مصادیق اصلی این عنصر، استفاده از ایجاز و اطناب است. در این مقاله به بررسی اطناب بسط و دو مورد از آن یعنی اطناب بسط در وصف و دیالوگ، در خسرو و شیرین نظامی میپردازیم و برای مشخص شدن ارزش کار نظامی برای خوانندگان محترم، نحوة استفاده از این عنصر در اثر نظامی را با خسرو و شیرین امیرخسرو دهلوی- که به زعم بسیاری از پژوهشگران، بزرگترین مقلد خمسة نظامی است- مقایسه میکنیم.