اثربخشی آموزش ماتریکس درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر الگوهای ارتباطی زنان متأهل دارای سبک دلبستگی اجتنابی و اضطرابی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، گروه علوم تربیتی و مشاوره، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران.

2 استادیار، گروه علوم تربیتی و مشاوره، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران

3 استادیار، گروه علوم تربیتی و مشاوره، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران.

doi
10.22059/japr.2024.340640.644213
چکیده

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی آموزش ماتریکس درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر الگوهای ارتباطی زنان متأهل دارای سبک دلبستگی اجتنابی و اضطرابی بود. این پژوهش کاربردی از نوع آزمایشی با طرح عاملی 2×2 پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل دانشجویان زن متأهل دانشگاه بجنورد در سال تحصیلی 1399-1398 بود که داوطلب شرکت در پژوهش بودند. از این جامعه 40 نفر که سبک دلبستگی ناایمن داشتند و نمرۀ بالایی در پرسشنامۀ الگوهای ارتباطی کسب کرده بودند، به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و دو گروه کنترل جایگزین شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامۀ الگوهای ارتباطی (CPQ) استفاده شد. مداخله، برنامۀ آموزش ماتریکس درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بود که در 8 جلسۀ 120 دقیقه‌ای به‌صورت گروهی اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیری در نرم‌افزار SPSS-22 تحلیل شدند. نتایج نشان داد ماتریکس درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افزایش الگوی ارتباطی سازنده (001/0p<) و کاهش الگوهای اجتنابی و متوقع-کناره‌گیر تأثیر معنی‌داری دارد (001/0p<)، اما سبک دلبستگی و تعامل آن با مداخله بر الگوهای ارتباطی تأثیر معنی‌داری ندارد (05/0p>)؛ بنابراین می‌توان از مداخلۀ برنامۀ آموزش ماتریکس درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برای بهبود الگوهای ارتباطی زنان متأهل استفاده کرد.