اثربخشی آموزش روش فرزندپروری مثبتگرا بر رفتارهای مخل و مخرب و خودکنترلی دانشآموزان دختر پایهۀ پنجم دبستان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 ستادیار گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22059/japr.2024.344181.644296چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش روش فرزندپروری مثبتگرا بر رفتارهای مخل و مخرب و خودکنترلی دانشآموزان دختر پایۀ پنجم دبستان انجام گرفت. این پژوهش با روش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه انجام شد. دورۀ پیگیری نیز دوماهه اجرا شد. جامعۀ آماری پژوهش شامل دانشآموزان دختر پایۀ پنجم دبستان با رفتارهای مخل و مخرب منطقۀ 5 شهر تهران در سال تحصیلی 1401-1400 به همراه والدینشان بود. 27 دانشآموز با رفتار مخل و مخرب به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروههای آزمایش و گواه جایدهی شدند (14 دانشآموز در گروه آزمایش و 13 دانشآموز در گروه گواه). گروه آزمایش آموزش روش فرزندپروری مثبتگرا را طی دو و نیم ماه در ده جلسۀ 90 دقیقهای دریافت کردند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل رفتارهای مخرب کودکان (CDBQ) و پرسشنامۀ خودکنترلی کودکان (SCQ) بود. دادههای حاصل از پژوهش به شیوۀ تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرمافزار آماری SPSS23 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد روش فرزندپروری مثبتگرا بر رفتارهای مخل و مخرب و خودکنترلی دانشآموزان دختر پایۀ پنجم دبستان تأثیر معنادار دارد (0/001>p). براساس یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت روش فرزندپروری مثبتگرا با بهرهگیری از روشهای فرزندپروری بهنجار و اصول ارتباطی مناسب بهعنوان یک روش کارآمد میتواند برای کاهش رفتارهای مخل و مخرب و بهبود خودکنترلی دانشآموزان دختر مورد استفاده قرار گیرد.