فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف این پژوهش، تحلیل وضعیت مدت بیکاری و مقایسۀ آن در بین زنان و مردان ایرانی مراجعه‌کننده به مراکز کاریابی است. مطالعۀ حاضر از نوع تحلیل ثانویه و جامعۀ آماری مورد مطالعه، شامل کلیۀ جویندگان کار 15 تا 45 سالۀ مراجعه‌کننده به کاریابی‌های سراسر کشور، از ابتدای سال 1392 تا پایان مهرماه سال 1398 است که با کمک تکنیک آماری تحلیل بقا انجام پذیرفته است. براساس یافته‌های این مطالعه، زنان دورۀ بیکاری طولانی‌تری از مردان دارند. جویندگان کار گروه‌های سنی 20 تا 24 سال، دارای میانگین دورۀ بیکاری کوتاه‌تری از سایر گروه‌های سنی هستند. کارجویان متأهل، مطلقه و بیوه، احتمال بقای بیکاری کمتری از افراد مجرد دارند. کارجویان بی‌سواد دارای بیشترین احتمال بیکاری هستند و افراد با سطح تحصیلات کارشناسی ارشد و دکتری در ردۀ دوم بالاترین احتمال بیکاری قرار دارند. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که در فرایند سیاست‌گذاری و مدیریت بازار کار کشور، توجه به تغییرات ساختار سنی و جنسی جمعیت، نیازمند اهتمام جدی است. زنان نیمی از جمعیت کشور هستند؛ بنابراین ضروری است استفاده از این ظرفیت، به‌ویژه در شرایط خروج از پنجرۀ جمعیتی و نیز برنامه‌ریزی برای ایجاد اشتغال پایدار و کاهش طول دورۀ بیکاری، ضمن توجه به محدودیت تنوع شغلی و نقش آنان در تأهل و فرزندآوری و تربیت فرزندان، در اولویت قرار گیرد.