شیوه ها و شگردهای اطناب در درّه نادره
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) قزوین
2 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) قزوین
3 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
doi
10.22059/jlcr.2014.50569چکیده
اطناب یکی از ارکان متون نثر فنّی و مصنوع است، از این رو در کتاب درّه نادره نقشی بسزا دارد. میرزا مهدیخان استرآبادی(فو 1175هـ..ق) در این اثر نادر سعی دارد تا با بهرهگیری از انواع شیوههای سخن پردازی از جمله اطناب علاوه بر نوشتن تحولات عصر نادرشاه (فو 1160هـ.ق)، از سوی مهارت خود را بر فن انشا و شیوههای منشیانه و از دیگر سو تسلّط خود را مفردات و مترادفات در زبان عربی و اسالیب نگارش نشان دهد. این پژوهش سعی دارد ضمن بررسی و طبقهبندی شیوههای اطناب در درة نادره به تبیین این شیوه در نثر فنی کتاب بپردازد. نتیجه این تحقیق نشان میدهد که نه تنها اطناب مؤثرترین شیوه برای بیان مطالب در کتاب مذکور است، بلکه با استفاده از این شیوه آشکار میگردد که فنون و صنایع ادبی و تناسبات لفظی و معنوی متناسب با مقتضی حال، چگونه میتواند در انتقال پیام مؤثر باشد.
