فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سیاست خارجی را باید عرصه‌ای از سیاست‌های دولت دانست که در امتداد سیاست داخلی کشور است. سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران نیز در دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بر همین اصل استوار بوده و گفتمان‏های مختلفی را به تناسب گفتمان مرجح سیاسی در داخل کشور تجربه کرده است. در این مقاله، سیاست خارجی حسن روحانی به عنوان رئیس جمهور دولت‌های یازدهم و دوازدهم مورد بررسی قرار گرفته است. سئوال اصلی این است: سیاست خارجی حسن روحانی از چه ویژگی‏هایی برخوردار بوده و چه نتایجی را در برداشته است؟ در مقام فرضیه می‌توان این‌گونه پاسخ داد که سیاست خارجی روحانی مبتنی بر «تعامل سازنده با جهان»، «منطقه‏ی قوی‌تر به جای قوی‌ترین منطقه» و «جهان عاری از خشونت و افراط‌گرایی» بوده و با هدف حل موانع رشد و توسعه‌ی اقتصادی کشور - همچون تحریم‌های هسته‌ای – همراه شکل گرفته است؛ اما به واسطه‌ی عوامل داخلی و عوامل خارجی نتوانست فراتر از دستور کار حل مساله هسته‌ای فراتر رود و اهداف دیگری را دنبال نماید. مقاله‏ی حاضر از روش توصیفی-تحلیلی استفاده کرده و داده‌های خود را به روش کتابخانه‌ای جمع‌آوری نموده است.