رابطۀ علی شرم بیرونی، خودانتقادی و ترس از شفقت به خود با خودجرحی در میان دانشجویان: نقش میانجیگر افسردگی و درگیری عاطفی خانواده
نویسندگان
1 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی،گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
3 استاد، گروه روان شناسی ،دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
4 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
doi
10.22059/japr.2023.335304.644119چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطۀ علی شرم بیرونی، خودانتقادی و ترس از شفقت به خود با رفتار خودجرحی با میانجیگری افسردگی و درگیری عاطفی خانواده در دانشجویان بود. جامعۀ آماری کلیۀ دانشجویان کارشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز، ورودی 1399-1398 بودند. با نمونهگیری در دسترس، نمونهای به حجم 258 نفر بهمنظور بررسی فرضیهها انتخاب شد. بهمنظور جمعآوری دادهها از پرسشنامۀ خود آسیبی عمدی گراتز (DSHI)، مقیاس شرم بیرونی گروس و همکاران (ESS)، مقیاس سطوح خودانتقادی تامسون و زوروف (LSCS)، مقیاس ترس از شفقت به خود گیلبرت و همکاران (FSCS)، پرسشنامۀ افسردگی بک (BDI) و مقیاس انتقاد و درگیری عاطفی خانوادۀ شیلدس و همکاران (FEICS) استفاده شد. ارزیابی الگوی پیشنهادی به روش الگویابی معادلات ساختاری در نرمافزار AMOS-24 انجام گرفت. نتایج نشان داد الگوی نهایی از برازش مطلوبی برخوردار است. همچنین مطابق یافتهها، اثرات مستقیم شرم بیرونی، خودانتقادی و ترس از شفقت به خود بر افسردگی و درگیری عاطفی خانواده معنادار بود (0.05>p). همچنین افسردگی و درگیری عاطفی خانواده، اثرات مثبت مستقیمی بر خودجرحی دارند. نتایج بوتاستراپ نشان داد افسردگی و درگیری عاطفی خانواده میانجیگر رابطۀ شرم بیرونی، خودانتقادی و ترس از شفقت به خود با خودجرحی هستند (0.05>p). با توجه به یافتهها، اثرات غیرمستقیم شرم بیرونی، خودانتقادی و ترس از شفقت به خود بر خودجرحی از طریق نقش میانجیگر افسردگی و درگیری عاطفی خانواده تأیید شد، میتوان نتیجه گرفت که متغیرهای پیشبین بهصورت غیرمستقیم بر رفتار خودجرحی دانشجویان تأثیر گذاشتهاند.