ایماژیسم یا تصویر گرایی درونی و بیرونی شعر ملک الشعرای بهار با تاکید بر مکتب کوبیسم
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علی آباد کتول، علی آباد کتول، ایران
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه گرگان
3 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علی آباد کتول، علی آباد کتول، ایران
doi
10.22080/rjls.2022.23757.1319چکیده
شعر دارای مولفه های متعددی است و عناصری که شعر را به وجود می آورند چه در ساز و کارهای بیرونی و چه در ساز و کارهای درونی به عناصر متعددی وابسته اند که یکی از آنها ایماژ یا همان تصویر است. شاعر به کمک کلمات می تواند مفاهیم صوری را از بیرون به روی صفحه کاغذ بیاورد. پس تصویرسازی یعنی اینکه شاعر بتواند با کمک کلمات و واژه ها تصویرهای مورد نظر خودش را چه به طور عینی و دقیق، چه به طور فرا واقعیتی منتقل کند. این ویژگی تحولات معاصر درهنر آوانگارد به خصوص کوبیسم را منعکس میکند. در این مقاله، هدف اصلی نویسندگان بررسی ایماژیسم ادبی در حوزه تخیلات شاعرانه در آثار محمدتقی بهار، ملک الشعرا می باشد. مساله بنیادی این مقاله که نگارندگان در پی پاسخگویی به آن هستند، کیفیت طبقاتی تصاویر شعری ملک الشعرای بهار از نظرگاه خیال و سطوح ادراکی وی، گذر از سطوح تخیلات شاعرانه به درون لایه های عمیق تر خیال پردازی ها و تصویرگری های وی می باشد. در این راستا پس از معرفی لایههای مختلف تصویر در دو حوزه تصویر سطح و تصویر این نتیجه حاصل میشود که میزان پیچیدگی شبکه تصویری در شعر بهار، ارتباطی مستقیم با شبکه ذهنی وی دارد به گونهای که سطوح مختلف این تصاویر به تدریج جزو ویژگیهای سبکی وی میشود. روش تحقیق نیز تحلیلی توصیفی و شیوه جمع اوری اطلاعات از نوع کتابخانه ای می باشد.