مدل پیشبینی کیفیت زندگی براساس تابآوری روانی و صمیمیت با همسر با میانجیگری اضطراب بارداری در زنان باردار
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
2 دانشجوی دکتری روان شناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران.
3 استادیار گروه روانشناسی،دانشکده علوم انسانی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران.
doi
10.22059/japr.2024.334237.644095چکیده
پژوهش حاضر با هدف ارائۀ مدل پیشبینی کیفیت زندگی براساس تابآوری روانی و صمیمیت با همسر با میانجیگری اضطراب بارداری در زنان باردار صورت پذیرفت. روش پژوهش، توصیفی-همبستگی و تحلیل مسیر بود. جامعۀ آماری شامل زنان باردار مراجعهکنندۀ به مراکز بهداشتی و مطب متخصصان زنان شهر اهواز در ششماهۀ دوم سال 1398 بود. نمونه آماری شامل 400 زن باردار بود که به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامۀ کیفیت زندگی (QLQ)، پرسشنامۀ اضطراب بارداری (PAQ)، پرسشنامۀ تابآوری روانی (PRQ) و پرسشنامۀ صمیمیت زوجین (CIQ) بود. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل مسیر و آزمون بوتاستراپ صورت گرفت. برای تجزیه و تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS و Amos نسخۀ 23 استفاده شد. نتایج نشان داد تابآوری روانی، صمیمیت با همسر و اضطراب بارداری با کیفیت زندگی دارای رابطۀ معنادار است (01/0>p). همچنین تابآوری روانی، صمیمیت با همسر و اضطراب بارداری بر کیفیت زندگی دارای اثر مستقیم معنادار است (01/0>p). علاوهبراین نتایج بوتاستراپ نشان داد اضطراب بارداری در رابطۀ تابآوری روانی و صمیمیت با همسر با کیفیت زندگی زنان باردار دارای نقش میانجیگر معنادار است (01/0>p). درنهایت مدل از برازش مناسبی برخوردار بود. با توجه به نقش میانجی معنادار اضطراب بارداری لازم است درمانگران بالینی با بهکارگیری روشهای درمانی روانشناختی کارآمد، اضطراب بارداری زنان باردار را کاهش دهند.