نقش واسطه‌ای تاب‌آوری و رفتارهای سلامت در رابطۀ هوش هیجانی و سازگاری اجتماعی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

2 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 دانشیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

4 استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

doi
10.22059/japr.2024.338448.644185
چکیده

هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطه‌ای تاب‌آوری و رفتارهای سلامت در رابطۀ هوش هیجانی و سازگاری اجتماعی در دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعۀ آماری شامل کلیۀ دانشجویان دختر و پسر دانشکده‌های دانشگاه شهید بهشتی شهر تهران در نیمسال اول سال تحصیلی 1398-1397 بود که به تعداد 400 دانشجو شامل 222 دختر و 178 پسر به روش نمونه‌گیری دردسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. برای اندازه‌گیری متغیرهای پژوهش، از ابزارهای سنجش شامل پرسشنامۀ تاب‌آوری (CD-RISC) نسخۀ تجدیدنظرشدۀ دوم، پرسشنامۀ نیمرخ سبک زندگی ارتقادهندۀ سلامت (HPLP-II)، پرسشنامۀ هوش هیجانی (EISS) و پرسشنامۀ سازگاری اجتماعی (BAI) استفاده شد و آزمودنی‌ها با زمان پیش‌بینی‌شده به پرسشنامه‌ها پاسخ دادند. داده‌ها به روش مدل‌یابی معادلات ساختاری با ترکیب روش‌های تحلیل مسیر و تحلیل‌عاملی تأییدی به کمک نرم‌افزارهای AMOS-20 و SPSS-24 تجزیه و تحلیل ‌ شدند. یافته‌ها نشان داد مدل مفروض اصلاح‌شدۀ میانجی‌گری نسبی تاب‌آوری روان‌شناختی و رفتارهای سبک زندگی سلامت‌محور در رابطۀ بین هوش هیجانی با سازگاری اجتماعی با داده‌ها برازش مطلوبی دارد؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت تلاش‌های آموزشی مداخله‌ای، مانند برنامۀ آموزش تاب‌آوری، به‌علت نقش واسطه‌ای تاب‌آوری می‌تواند بر رابطۀ بین هوش هیجانی و سازگاری اجتماعی تأثیر مثبت بگذارد.