بازتاب مبانی طریقت چشتیه در سبع سنابل میرعبدالواحد بلگرامی با تاکید بر مکتب معناگرایی

نویسندگان

1 استادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران

2 دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران

3 استادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران

doi
10.22080/rjls.2022.23583.1302
چکیده

میرعبدالواحد بن ابراهیم بن قطب‌الدین بن ماهرو بلگرامی(1161 ـ 1095 ه.ق)، از علمای متبحر و صوفی‌مشرب هندوستان است که مشرب عرفانی‌اش چشتیه بوده و کتاب «سبع سنابل» از آثار وی است. هدف پژوهشگر در این مقاله، معرفی، بررسی آداب، باورها و اندیشه‌های طریقت چشتیه در «سبع سنابل» میرعبدالواحد بلگرامی است. این مقاله به شیوۀ سندکاوی و کتابخانه‌ای و به روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. ضمن معرفی نویسنده، آثار، مبانی فکری و عرفانی وی نیز در ترازوی نقد قرار گرفته است. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد از لحاظ فکری، نویسنده بیش از هر چیز تحت تأثیر اندیشه و مشرب فکری طریقت چشتیه همچون خرق‌پوشی، آداب مرید و مراد، ذکر، مراقبه، سماع، چله‌نشینی، شریعتمداری و ... بوده، لذا به آداب، اندیشه‌ها و مبانی فکری طریقت چشتیه پرداخته و به آنها اشاره کرده است. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد از لحاظ فکری، نویسنده بیش از هر چیز تحت تأثیر اندیشه و مشرب فکری طریقت چشتیه همچون خرق‌پوشی، آداب مرید و مراد، ذکر، مراقبه، سماع، چله‌نشینی، شریعتمداری و ... بوده، لذا به آداب، اندیشه‌ها و مبانی فکری طریقت چشتیه پرداخته و به آنها اشاره کرده است.