اثر تنظیمکنندههای رشد و شوری بر ریزازدیادی جمعیتهای سالیکورنیا (Salicornia iranica Akhani) در شرایط درون شیشهای
نویسندگان
1 گروه بهنژادی و بیوتکنولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز ایران
2 گروه بهنژادی و بیوتکنولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز. ایران
3 گروه بهنژادی و بیوتکنولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز ایران
doi
10.22034/jpr.2025.2278چکیده
بخش زیادی از زمینهای ایران در وضعیت شور و نیمهشور قرار دارد. در چنین مناطقی بهترین راهکار استفاده از گیاهانی است که قادر به تحمل شوری باشند. سالیکورنیا گیاهی هالوفیت با کاربرد-های چندگانه بوده و ریزازدیادی گیاه سالیکورنیا نقش شایانی در مدیریت زمینهای شور دارد. در پژوهش حاضر بذور سه جمعیت سالیکورنیا از اطراف دریاچه ارومیه جمعآوری و پس از تهیه گیاهچه در گلخانه، برای شاخهزایی با سطوح مختلف تنظیمکنندههای رشدی (بنزیل آمینوپورین و نفتالین استیک اسید) و کلریدسدیم و همچنین برای ریشهزایی، محیطهای کشت مختلف بهصورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار مورد مطالعه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین سطوح مختلف BAP، NAA، NaCl و جمعیتهای سالیکورنیا از نظر طول شاخه و تعداد گره اختلاف معنیداری وجود دارد. براساس مقایسات میانگینها، جمعیت دیزج دول در ترکیب با 400 میلیمولار کلریدسدیم و همچنین ترکیب 400 میلیمولار کلریدسدیم با هر یک ازسه سطح BAP بیشترین طول شاخه را موجب شدند. همین جمعیت در ترکیب با 400 میلیمولار کلریدسدیم و 3 میلیگرم در لیتر BAP و ترکیبات تیماری حاوی 5/0 و 1 میلیگرم در لیتر NAA و 3 میلیگرم در لیتر BAP بیشترین تعداد گره را داشت. برای صفات ریشهزایی نیز بین محیطهای مختلف القا ریشه اختلاف معنی داری وجود داشت. جمعیت دیزجدول نیز در ترکیب با محیط M5 (M5P3) بیشترین تعداد ریشه را داشت. به-عبارتی جمعیت دیزجدول از نظر کلیه صفات مورد مطالعه بهعنوان بهترین جمعیت معرفی شد.