تکامل فقه سیاسی شیعه از صفویه تا جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه علوم سیاسی ، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران.
2 استاد گروه جغرافیای سیاسی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران (نویسنده مسؤل).
3 استادیار گروه علوم سیاسی، واحد خرم آباد ، دانشگاه آزاد اسلامی ، خرم آباد، ایران.
doi
10.30465/cps.2024.47675.3328چکیده
بیتردید یکی از اصلیترین بنیادهای تمدنی و فکری ایرانِ اسلامی فقه است که همچون عنصری سازنده و دیرپا از اعصار آغازین تا کنون در این تمدن حاضر و موثر بوده است. اما این عنصر ثابت، خود ثابت نبوده و با دگرگونی ادوار و اقتضای شرایط تحولات خاص خود را تجربه کرده است. در همین راستا، اگرچه فقه شیعه از بنیانها و اصول ثابتی تکوین یافته اما از زمان ظهور تا امروزه و به خصوص پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تحولات چشمگیری را از سرگذرانده است. برای فهم بخشی از این تحولات، این پژوهش سوال اصلی خود را معطوف موضوع کرده که فقه سیاسی شیعه از صفویه تا امروز چه تغییرات عمدهای داشته است. فرضیه تحقیق بر آن بوده که از آنجایی که فقه سیاسی تأملِ فقاهتی در امر سیاسی بوده، فلذا همواره در مناسباتی با قدرت بوده است. از این رو، شکل و الگوی رابطه با قدرت میتواند معیار مناسبی برای بررسی تحولات عمدۀ آن باشد. یافته های تحقیق نشان داده که فقه سیاسی شیعه در دوران قبل صفویه از دخالت در حکومت کنارهگیری داشته؛ در دوران صفویه و قاجار فقها با مشرعیت دهی به حکومت و تصدی برخی نهادهای دولتی، فقه سیاسی شیعه را از انزوا خارج ساختند؛ در دوران قاجار و پهلوی با ایجاد جنبشهای سیاسی و حضور در نهادهای رسمی خواهان نقش بیشتری در تصمیم گیریهای سیاسی شدند؛ و سپس در فرایند تکوین انقلاب اسلامی، و بعداً در دورۀ تاسیس و تثبیت آن، به تصدیگری سیاست پرداختند. رویکرد تحقیق توصیفی-تاریخی، و شیوه جمع آوری دادهها کتابخانهای و اسنادی بوده است.