اثربخشی طرحواره‌درمانی بر اضطراب کودکان مبتلا به سرطان به روش برخط

نویسندگان

1 استادیار گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد خمینی‌شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینی‌شهر، اصفهان، ایران

2 کارشناس ارشد مشاورۀ توان‌بخشی، گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم انسانی، ، واحد خمینی‌شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینی‌شهر، ایران.

doi
10.22059/japr.2023.335032.644109
چکیده

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی طرحواره‌درمانی بر اضطراب کودکان مبتلا به سرطان شهر اصفهان به روش برخط بود. پژوهش حاضر از نوع پژوهش‌های مورد منفرد با طرح تجربی تک‌آزمودنی ABA همراه با خط پایۀ چندگانه و پیگیری بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل تمامی کودکان مبتلا به سرطان تحت پوشش مؤسسۀ محک شهر اصفهان در سال 1399 بودند که از بین آن‌ها سه نفر به‌صورت هدفمند انتخاب شدند و پرسشنامۀ اضطراب کودکان اسپنس (SCAS) و پرسشنامۀ طرحوارۀ کودکان ریجکبوار و دبو (SIC) طی سه جلسه خط پایه (A) روی آنان اجرا شد. پس از آن افراد طی هشت جلسۀ 60 دقیقه‌ای به‌صورت برخط تحت مداخلات طرحواره‌درمانی (B) و یک ماه پس از اتمام مداخلات طی سه جلسه تحت پیگیری (A) قرار گرفتند. درنهایت برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از تحلیل دیداری نمودارها با شاخص‌های روند، ثبات، درصد داده‌های غیرهمپوش (PND)، درصد داده‌های همپوش (POD)، درصد بهبودی (MPI) و درصد کاهش نمرات (MPR) استفاده شد و داده‌ها با نرم‌افزار SPSS-20 تجزیه و تحلیل شدند. براساس نتایج، میانگین نمرات اضطراب در آزمودنی‌های 1، 2 و 3 از مرحلۀ خط پایه تا مداخله و پیگیری، کاهش داشت. همچنین درصد بهبودی و درصد کاهش نمرات اضطراب در آزمودنی 1 به‌ترتیب 9 درصد و 8 درصد، در آزمودنی 2 به‌ترتیب 10 درصد و 11 درصد، و در آزمودنی 3 به‌ترتیب 10 درصد و 11 درصد بود؛ بنابراین می‌توان از طرحواره‌درمانی به‌صورت برخط به‌عنوان یک روش مداخله‌ای برای کاهش اضطراب کودکان مبتلا به سرطان استفاده کرد.