تأثیر سطح توسعه یافتگی مناطق و تحصیلات بر پیامدهای خشونت نمادین علیه زنان در خانواده بانقش میانجی خشونت نمادین (مورد مطالعه زنان متأهل شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای جامعه شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد دهاقان.
2 دانشیار، گروه جامعه شناسی، واحد دهاقان، دانشگاه آزاد اسلامی، دهاقان، ایران
3 دانشیار، گروه جامعه شناسی، دانشگاه اصفهان، ایران
doi
10.22034/jeds.2023.52012.1663چکیده
چکیده خشونت واقع بر زنان در خانواده میتواند به سلامت و امنیت آنان (بعنوان نیمی از جامعه) و کودکان (آیندهسازان جامعه) آسیب رساند و خانواده را دچار بحران نماید. بهعلاوه این امر در خانواده نه یک موضوع خانوادگی بلکه یک معضل اجتماعی است چنانچه بحران خانواده دامن جامعه را نیز خواهد گرفت و خود از عوامل بازدارنده توسعه میباشد. تحقیق حاضر در تلاش است تا پیامدهای خشونت نمادین را در روابط خانوادگی مورد بررسی قرار دهد؛ خشونتی که حافظه جمعی از آن بعنوان خشونت یاد نمیکند و مورد غفلت جمعی قرار گرفته است. روش پژوهش از نوع پیمایشی و با ابزار پرسشنامه است. هدف تحقیق کاربردی است. جامعۀ آماری تحقیق شامل زنان متأهل شهر تهران هستند که بر اساس ملاک توسعهیافتگی، مناطق 2، 6، 10، 13 و 17 انتخاب و 450 نفر از زنان این مناطق بهعنوان حجم نمونه براساس نرم افزار sample power تعیین شده و به روش نمونه گیری سهمیهای مورد بررسی قرار گرفتهاند. واحد تحلیل فرد است و در تحلیل دادهها و آزمون فرضیات از همبستگی پیرسون و مدلسازی معادلۀ ساختاری استفاده شده است. یافتهها نشان میدهد متغیر آموزش و تحصیلات برخودشکوفایی، ازخودبیگانگی و بر سرمایۀ فرهنگی فرزند با نقش میانجی خشونت نمادین معنادار است. ولی متغیر توسعهیافتگی مناطق بصورت مستقیم بر خشونت نمادین موثر است اما بر خودشکوفایی بر ازخودبیگانگی و بر سرمایۀ فرهنگی فرزند با نقش میانجی خشونت نمادین معنادار نیست.نتایج تحقیق حاضر نشان میدهد که متغیر خشونت نمادین در رابطۀ بین متغیر سطح تحصیلات و پیامدهای خشونت مذکور، نقش میانجی ایفا میکند اما در رابطۀ بین متغیر سطح توسعه یافتگی مناطق و پیامدهای این خشونت نقش میانجی ندارد.