بررسی ایماژیسم در مجموعه‌ی شعر «دفترهای واپسین» احمدرضا احمدی

نویسندگان

1 گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی-واحد بابل

2 ادبیات انگلیسی- ادبیات سیاسی قرن بیستم

doi
10.22080/rjls.2021.20996.1214
چکیده

ایماژیسم یا تصویرگرایی، اساس شعر را کشف روابط و مناسبات جدید و تجریدی میان اشیاء و ایجاد تصاویر مبهم می‌دانست. پیروان این مکتب معتقدند که تصویر به خودیِ خود دارای اهمیت است، بدون اینکه مبلّغ اندیشه‌ای باشد. در ایران برخی از شاعران از جمله احمدرضا احمدی متأثر از این مکتب بوده‌اند. احمدرضا احمدی در مجموعه‌ی «دفترهای واپسین» با خلق فضایی خیال انگیز، رمزآلود، هراس آور، جادویی و تخیلی، مخاطب خود را درگیر تجارب فوق‌العاده و شگفت انگیز می‌کند تا علاوه بر لذت و سرخوشی، به تعریف جدیدی از جهان هستی برسد. هدف این پژوهش، نشان‌دادن شگردهای او در تصویرگری دفترهای واپسین بدون استفاده از صور خیال سنّتی است. یافته‌ها نشان می‌دهد ویژگی‌های مشترکی مثل گرایش به ساختارشکنی، آفرینش واقعیت‌های کاملاً خیالی و فراواقع گرایانه، از میان برداشتن مرز خیال و واقعیت و جان دار و بی جان به دلیل استفاده‌ی گسترده از قوه‌ی تخیل و تشخیص، استفاده از جلوه های بصری برای تجسم از شگردهای تصویرپردازی مجموعه‌ی دفترهای واپسین است.