بررسی مبانی مشترک سوررئالیسم و مثنوی‌های عطّار نیشابوری

نویسندگان

1 دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهرکرد

2 گروه ادبیات. دانشکده ادبیات. دانشگاه شهرکرد

3 استادیار گروه ادبیات .دانشکاه شهرکرد.

4 گروه ادبیات. دانشکده ادبیات. دانشگاه شهرکرد

doi
10.22080/rjls.2021.20471.1195
چکیده

چکیدهسوررئالیسم به معنای فراواقع‌گرایی، نام مکتبی است که در فاصله‌ی سال‌های 192۰ تا 1924 در فرانسه شکل گرفت. پیروان این مکتب در جستجوی واقعیّتی برتر به انکار و مقابله با هرآنچه در میزان عقل و خرد و هنجارهای اجتماعی ارزش شمرده می‌شد، برخاستند. مبانی نظری این مکتب ازجمله نگارش خودکار، عقل‌ستیزی، زبان طنز، توجّه به درون و مانند آن در راستای رسیدن به نقطه‌ی وحدت، تداعیگر اصول و مبانی مکتب عرفان و حقیقت برتری است که هدف آن شمرده‌ می‌شود. مثنوی‌های عطّار ازجمله آثاری است که بسیاری از نویسندگان مکتب سوررئالیسم، آن‌ها را ستوده و از آن‌ها، تأثیر بسیاری پذیرفته‌اند. در پژوهش حاضر، مبانی مشترک مکتب سوررئالیسم و مثنوی‌های عطّار ازجمله جنون و عقل‌گریزی، طنز، وحدت تضادها، بریدن از دنیای بیرون و توجّه به درون، خواب و رؤیا، تخیّل، علّیّت‌ستیزی، لازمانی و لامکانی بررسی و تحلیل شد‌ و فرضیه‌ی تأثیرپذیری این مکتب از آثار عطّار، تأیید و اثبات می‌شود.