ارزیابی مدل پیشبینی صمیمت زناشویی براساس سبکهای دلبستگی با میانجیگری سبکهای عشقورزی همدلی و شور در دانشجویان متأهل دانشگاه آزاد اسلامی واحد گچساران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه روان شناسی، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. .
3 استاد، گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
4 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22059/japr.2023.329292.643952چکیده
پژوهش حاضر با هدف ارزیابی مدل پیشبینی صمیمت زناشویی براساس سبکهای دلبستگی با میانجیگری سبکهای عشقورزی همدلی و شور در دانشجویان متأهل دانشگاه آزاد اسلامی واحد گچساران صورت پذیرفت. روش پژوهش، توصیفی-همبستگی و تحلیل مسیر بود. جامعۀ آماری این پژوهش شامل تمامی دانشجویان متأهل (زن و مرد) دانشگاه آزاد اسلامی واحد گچساران در سال تحصیلی 1397-1396 به تعداد 1177 نفر بود. نمونۀ آماری شامل 400 دانشجوی متأهل بود که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامۀ صمیمیت زناشویی (MIQ)، مقیاس عشق مثلثی (TLS) و پرسشنامۀ سبکهای دلبستگی (ASQ) بود. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل مسیر بهوسیلۀ نرمافزار آماری SPSS و AMOS ویرایش 23 صورت گرفت. نتایج نشان داد دلبستگی ایمن، همدلی و شور با صمیمیت زناشویی دانشجویان متأهل دارای رابطۀ معنادار است (0.01>p). در ادامه سبکهای دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا بر همدلی و شور دانشجویان متأهل دارای اثر مستقیم معنادار است (0.01>p). علاوهبراین نتایج آزمون سوبل نشان داد که مؤلفۀ همدلی در رابطۀ بین سبک دلبستگی ایمن و اجتنابی، و مؤلفۀ شور در رابطۀ بین سبک دلبستگی اجتنابی با صمیمیت زناشویی دارای نقش میانجی معنادار است (0.01>p). درنهایت مدل از برازش مناسب برخوردار بود. با توجه به نقش میانجی سبکهای عشقورزی، لازم است درمانگران خانواده در جهت افزایش صمیمت زناشویی به سبکهای عشقورزی متأهلان توجه داشته باشند.