شخصیتمحوری در احزاب سیاسی ایران قبل و بعد از پیروزی انقلاب اسلامی
نویسندگان
1 دانشگاه شاهد
2 دانشگاه شاهد تهران
doi
10.30465/cps.2022.33921.2662چکیده
نقش رهبران احزاب در پویشهای سیاسی-اجتماعی از جمله موضوعات مهم نزد محققان علوم سیاسی و اجتماعی است. سیر تاریخی تحولات ایران نشان میدهد که نقش و نخبگان در فرهنگ سیاسی ایران غالباً با گرایش به شخصیتمحوری و توجه بیش از اندازه بر قابلیتها و توانمندیهای فردی چهرههای سیاسی و نیز عدم توجه به قواعد و الزامات ساختاری حاکم بر فعالیتهای حزبی همراه بوده است. در این میان وجوه تشابه و تمایز حول مفهوم شخصیت محوری در احزاب سیاسی ایران در دو برهه قبل و بعد از انقلاب اسلامی حائز اهمیت است. مسئله اصلی این مقاله، تعیین و توضیح مولفه های شخصیت محوری در احزاب سیاسی ایرانِ قبل و بعد از انقلاب اسلامی است. پژوهش حاضر به روش تحلیل کیفی از نوع اسنادی و با رویکرد تطبیقی به بررسی نقش عوامل مؤثر همچون ساختار نظام سیاسی، ساختار حزبی، ایدئولوژی حزبی، رسانههای جمعی و الگوی روابط با بیگانگان در دورههای قبل و بعد از انقلاب پرداخته است. یافتهها نشان میدهند که مؤلفههای مربوط به هرکدام از این عوامل در احزاب سیاسی این دو دوره با هم متفاوت بوده و شخصیتمحوری در آنها دارای تفاوتهای ماهوی است.