سوررئالیسم در رمان «ملکوت» بهرام صادقی
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان
doi
10.22080/rjls.2020.18693.1131چکیده
چکیدهسوررئالیسم به ادبیّات و هنر از منظر روانشناسانه میپردازد، مسائل ذهنی و روانی را در آن برجسته میکند و به روان ناخودآگاه و خواب و رؤیا اهمّیّت بسیار میدهد. آن آفرینش هنری بدون هرگونه نظارت عقل و محدودیّتهای عرفی و اخلاقی است و هذیانوار و رؤیاگونه لحظههای گذرا و ناب ذهن را ثبت میکند تا واقعیّت برتر را برسازد. در این مقاله، رمان «ملکوت»، نوشتهی بهرام صادقی به روش توصیفی-تحلیلی از دیدگاه سوررئالیسم تحلیل شده است. نگارندگان میخواهند به این پرسش اصلی پاسخ دهند که چه ویژگیها و شاخصههایی باعث شده است که این رمان، سوررئالیستی قلمداد شود؟ نتیجهی بررسیها نشان میدهد که بهرهگیری از ویژگیها و شگردهایی همچون نگارش خودکار، خواب و رؤیا، امر شگفت و حیرتزا، عشق اروتیک و ستایش زن، طنز و جنون، مکانهای عجیب و غریب، درآمیختن واقعیّت با خیال و نبود زمان گاهنامهای، ملکوت را به رمانی سوررئالیستی بدل کرده است.