سوررئالیسم در رمان «ملکوت» بهرام صادقی

نویسندگان

1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان

2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان

doi
10.22080/rjls.2020.18693.1131
چکیده

چکیدهسوررئالیسم به ادبیّات و هنر از منظر روان‌شناسانه می­پردازد، مسائل ذهنی و روانی را در آن برجسته می­کند و به روان ناخودآگاه و خواب و رؤیا اهمّیّت بسیار می­دهد. آن آفرینش هنری بدون هرگونه نظارت عقل و محدودیّت‌های عرفی و اخلاقی است و هذیان­وار و رؤیاگونه لحظه­های گذرا و ناب ذهن را ثبت می­کند تا واقعیّت برتر را برسازد. در این مقاله، رمان «ملکوت»، نوشته‌ی بهرام صادقی به روش توصیفی-تحلیلی از دیدگاه سوررئالیسم تحلیل شده است. نگارندگان می­خواهند به این پرسش اصلی پاسخ دهند که چه ویژگی­ها و شاخصه­هایی باعث شده است که این رمان، سوررئالیستی قلمداد شود؟ نتیجه‌ی بررسی­ها نشان می­دهد که بهره­گیری از ویژگی­ها و شگردهایی همچون نگارش خودکار، خواب و رؤیا، امر شگفت و حیرت­زا، عشق اروتیک و ستایش زن، طنز و جنون، مکان­های عجیب و غریب، درآمیختن واقعیّت با خیال و نبود زمان گاهنامه­ای، ملکوت را به رمانی سوررئالیستی بدل کرده است.