اثربخشی روش درمان شمارش پیشرونده بر نشانههای استرس پس آسیبی بیماران جراحی بایپس عروق کرونر
نویسندگان
1 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/japr.2022.339857.644206چکیده
هدف بررسی اثربخشی مداخله شمارش پیشرونده بر نشانههای PTSD شامل اجتناب، افکار مزاحم و برانگیختگی، که طبق تحقیقات در بیماران CABG وجود دارد، بودهاست. این مطالعه به لحاظ هدف کاربردی و با روش شبه آزمایشی (پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری) انجام گرفت. جامعه آماری بیمارانی بودند که در سال 1399 و 1400، ۴ الی ۶ هفته بعد از عمل جراحی بایپس عروق کرونر به کلینیک بازتوانی مرکز قلب تهران ارجاع شده بودند. از کسانی که در مقیاس تأثیر حوادث تجدید نظر شده (IES-R) نمره ۲۴ و بالاتر به دست آوردند، ۲۴ نفر (10 زن و 14 مرد) به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده مقیاس تأثیر حوادث تجدید نظر شده (IES-R) بود. برای بررسی اثر مداخله از آزمون واریانس دو طرفه مختلط در نرمافزار SPSS-26 استفاده شد. مداخله شمارش پیشرونده به لحاظ آماری باعث کاهش معنادار میزان نشانههای اجتنابی در گروه مداخله شد. این روش تفاوت معنادار در میزان افکار مزاحم و برانگیختگی ایجاد نکرد (α=0/05). مداخله شمارش پیشرونده در کاهش نشانههای اجتنابی در بیماران CABG مؤثر است و انجام این مداخله توصیه میشود. میزان افکار مزاحم و برانگیختگی در دوره پیگیری به میزان زیادی توسط این مقادیر در مقطع پیشآزمون تعیین میشود. در نتیجه غربالگری بیماران از این حیث پیشنهاد میشود.