مدلسازی تعدیل شدت جزیرههای گرمای شهری با رویکرد پشتبامهای سبز (مطالعۀ موردی: منطقۀ 17 شهر تهران)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیای طبیعی، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران
2 دانشیار گروه جغرافیای طبیعی، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران
3 کارشناس ارشد گروه جغرافیای طبیعی، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jphgr.2020.286665.1007426چکیده
جزیرة گرمای شهری، که از پیامدهای شهرنشینی و شهرسازی با تمرکز فعالیتهای انسانی است، امروزه به مسئلهای بااهمیت در آبوهوای شهری تبدیل شده است. هدف از پژوهش حاضر تبیین و ارزیابی اثر توسعة پشتبامهای سبز بهعنوان راهکاری در کاهش شدت جزیرههای گرمای شهری در منطقة 17 شهرداری تهران است. بدین منظور، با بهکارگیری روش ترکیبی آماری و مدلسازی عددی خردمقیاس اقلیمی به واکاوی میزان اثر پشتبامهای سبز بر تعدیل شدت جزایر گرمای شهری پرداخته شد. با استفاده از اطلاعات بهدستآمده از دادههای میدانی (دماسنجهای نصبشده در هر دو پشتبام) و همچنین خروجیهای مدل خردمقیاس Envi-met در فصول مختلف سال 2016، اختلاف دمای بین دو پشتبام سبز و مرجع استخراج شد. نتایج نشان داد که مقدار اختلاف دما در بعدازظهر و شب بیشتر از صبح است. همچنین، بیشینة اختلاف دمای هوای بین دو بام سبز و مرجع در فصل پاییز بهدست آمد. با واکاوی دادههای میدانی و خروجی گرافیکی مدل مشخص شد که بیشینة اختلاف دمایی بین آنها هنگام شب رخ داده است؛ یعنی زمانی که شدت جزیرة گرمای شهری در بیشینة وضعیت خود است. هر دوی اطلاعات اندازهگیریشده و خروجی مدل فیزیکی اقلیم گویای قابلیت مناسب پشتبامهای سبز در تعدیل شدت جزیرة گرمای شهری است.