فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

تداوم تخلفات دوپینگی و رسوایی‌های مکرر ورزشکاران حرفه‌ای، سبب شده تا محققان و نظریه‌پردازان در مورد سیاست‌های تنبیهی سرکوبگرانۀ نظام ورزشی، سه رویکرد متفاوت اتخاذ کنند. گروهی با احترام به استقلال‌طلبی و خودتنظیمی ورزش، دوپینگ را تخلفی ورزشی و تصمیم‌گیری در مورد آن را در صلاحیت انحصاری نظام ورزشی می‌دانند. گروه دیگر، خواستار جرم‌انگاری کیفری دوپینگ در نظام‌های حقوقی دنیا شده‌اند. گروه سوم با مبتنی دانستن شالودۀ اقدامات کنترلی ضددوپینگ بر مفروضات عمدتاً غیرمستند، قانونی‌کردن دوپینگ همراه با تدابیر بهداشتی و پزشکی خاص را پیشنهاد می‌دهند. در پژوهش حاضر تلاش شده تا به شیوۀ توصیفی-انتقادی و روش گردآوری کتابخانه‌ای، ضمن تشریح مبانی نظری و فکری موافقان و مخالفان هر کدام از سه رویکرد فوق، رویکرد منتخب نظام حقوقی ایران و انگلستان در مورد دوپینگ تبیین گردد. یافته‌های پژوهش، بیانگر آن است که به رغم اختلافات مبنایی، نظام‌های حقوقی ایران و انگلستان در مورد سیاست‌‌های دوپینگی از معیارهای واحدی تبعیت و همسو با غالب نظام‌های حقوقی دنیا، دوپینگ را صرفاً تخلفی انضباطی و تصمیم‌گیری در مورد آن را در صلاحیت انحصاری نظام ورزشی می‌دانند. دوپینگ شخص ثالث در این کشورها گرچه به صراحت جرم‌انگاری نشده است؛ اما تحت نقض قانون بهداشت عمومی قرار می‌گیرد و قابلیت تعقیب کیفری را دارد.