سیاستگذاری کیفری ایران در رابطه با جرایم ناشی از نفرت، از معیارهای مطلوبیت تا چالشهای موجود
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم شناسی دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
2 استادیار حقوق جزا و جرم شناسی دانشگاه مازندران
3 دانشیار حقوق جزا و جرم شناسی دانشگاه مازندران
doi
10.22034/jccj.2024.486335.1682چکیده
جرایم ناشی از نفرت به دلایل متعددی همچون تعارض با حقوق برابر انسانها، نادیده انگاری حق بر متفاوت بودن و در شرایط حادتر ایجاد ناآرامیهای اجتماعی در جوامع، در سیاستگذاریهای کیفری اغلب کشورها مورد توجه قرار گرفته است و بعضاً سیاستهای سنتی اتخاذی که بیشتر بر شدت مجازات این جرایم تأکید داشتهاند در حال انتقال به سیاستهای جایگزین مانند عدالت ترمیمی میباشند. در این مقاله مطالب از منابع کتابخانهای گردآوری شده و به روش تحلیلی-توصیفی مورد بررسی قرار گرفته است. سیاست کیفری ایران در رابطه با این جرایم در ابتداییترین مراحل تدوین سیاستگذاری می باشد به نحوی که به استثناء اشارات محدودی که از این جرم در برخی قوانین مانند ماده 499 مکرر قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و قانون مجازات منع تبعیض نژادی 1356 به عمل آمده، سیاست منسجمی در این باره وجود ندارد، مهمترین چالشهای سیاست کیفری ایران در مورد این جرایم عدم شناخت و نبود تعریفی از آنها، نبود آمار جنایی، غلبه گفتمان نبود شکاف در جامعه، اساسی سازی ارزشهای جریان اصلی و تأکید بر سیاست های کیفری سنتی همچون عدم توجه به قربانی این جرایم میباشد، با این حال مهمترین مرحله سیاست کیفری ایران که باید مورد توجه قرار گیرد شناخت این جرایم و نیز ارائه آمار از رفتارهای مجرمانه با انگیزه نفرت در جهت طراحی سیاست کیفری منسجم بر اساس تعریف پذیرفته می باشد.