مقایسة اثربخشی درمان هیجانمدار و درمان مثبتنگر بر رضایت زناشویی و احساس تنهایی زنان ازدواجکرده بدون رضایت والدین
نویسندگان
1 دانشیارگروه روانشناسی و مشاره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 دانشجوی دکتری مشاوره ، گروه روانشناسی و مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 استادیار گروه تخصصی مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 استادیار گروه روانشناسی، مرکز آموزشی عالی اقلید، اقلید، ایران
doi
10.22059/japr.2022.346235.644328چکیده
هدف از پژوهش حاضر مقایسة اثربخشی درمان هیجانمدار و درمان مثبتنگر بر رضایت زناشویی و احساس تنهایی زنان ازدواجکرده بدون رضایت والدین بود. در این پژوهش کاربردی از نوع طرح آزمایشی تکموردی از نوع خط پایة چندگانة ناهمزمان استفاده شد. جامعة آماری شامل زنانی بود که بدون رضایت والدین ازدواج کرده بودند. حجم نمونه شامل 6 نفر بود که بهصورت دردسترس از میان زنان ازدواجکردة بدون رضایت والدین در سال 1400 در شهر خرمآباد انتخاب شدند. پروتکل درمان هیجانمدار و مثبتنگر در سه مرحلة خط پایه و 10 جلسه مداخلة 90 دقیقهای و پیگیری در سه مرحله در سال 1400 اجرا شد. آزمودنیها نیز در دو دستة 3 نفره (درمان هیجانمدار و مثبتنگر) به مقیاسهای رضایت زناشویی (ENRICH) و احساس تنهایی (UCLA) پاسخ دادند. دادهها به روش ترسیم دیداری، شاخص تغییر پایا و فرمول درصد بهبودی تحلیل شدند. براساس یافتههای پژوهش، میانگین میزان بهبودی در متغیر رضایت زناشویی به شرح زیر است: برای درمان هیجانمدار در مرحلة پس از درمان سه نفر 41/61 درصد و پیگیری 91/60 درصد، درمان مثبتنگر در مرحلة پس از درمان سه نفر 21/53 درصد و پیگیری 46/51 درصد، در متغیر احساس تنهایی برای درمان هیجانمدار در مرحلة پس از درمان سه نفر 36/58 درصد و پیگیری 9/58 درصد، درمان مثبتنگر در مرحلة پس از درمان سه نفر 56/59 درصد و پیگیری 76/59 درصد بود. با توجه به یافتههای پژوهش، هردو درمان هیجانمدار و مثبتنگر بر رضایت زن اثرگذار بوده، اما درمان هیجانمدار تأثیر بیشتری داشته است. همچنین بر احساس تنهایی هردو درمان اثرگذار بوده است و تفاوت معناداری با یکدیگر نداشتهاند.
