تحلیل کیفیت بازنمایی چندآوایی در رمان پسامدرنیستی «ملکان عذاب»
نویسندگان
1 دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین
2 دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین
doi
10.22080/rjls.2020.17494.1070چکیده
چکیدهیکی از گرایشها یا جریانهای رماننویسی معاصر که به تقلید از داستاننویسی غرب در ادبیّات داستانی ایران به وجود آمده، رماننویسی پسامدرنیستی است. اگرچه این گرایش به سبب نبودِ بسترهای لازم و کافی آن چنان که در غرب ساری و جاری گشته، در داستاننویسی ایرانی توفیق نیافته است، در این میان، گاه نویسندگانی یافت میشوند که تمایل دارند دیدگاههای انتقادی خود به جامعه و انسان معاصر را از طریق رویکردهای پسامدرنیستها عرضه کنند. ابوتراب خسروی، یکی از این نویسندگان است. استفادهی هنری او از ظرفیتهای داستانپردازی غرب، رمانهای او را به عرصهای برای چندآوایی و ظرفی برای گفتگو و طرح دیدگاههای مختلف و گاه معارض بدل کرده است. این مقاله به روش توصیفی-تحلیلی تلاش کرده است با توجّه به مؤلّفههای رماننویسی پسامدرن به برجستهترین عنصر آن؛ یعنی، چندآوایی در رمان «ملکان عذاب» بپردازد و از نتایج تحقیق برمیآید که خصیصهی اساسی این رمان، طرح چندآوایی به کمک عناصری چون تکنیکهای روایی، بینامتنیت، فراداستان و... است.