سیستم خودهای انگیزشی زبان دوم و عملکرد زبان انگلیسی: نقش واسطه‌ای خودنظم‌بخشی و اضطراب زبان دوم

نویسندگان

1 کارشناس ارشد روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 استادیار گروه روان‌شناسی تربیتی و مشاوره، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران،تهران، ایران

3 دکتری روان‌شناسی سلامت، گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22059/japr.2022.332007.644060
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، بررسی مدل سیستم خودهای انگیزشی زبان دوم در یادگیری زبان انگلیسی و نقش واسطه‌ای خودنظم‌بخشی و اضطراب زبان دوم در مدارس است. روش پژوهش برحسب هدف کاربردی و برحسب گردآوری اطلاعات همبستگی بود. جامعۀ پژوهش حاضر دانش‌آموزان دختر دورۀ دوم متوسطۀ شهر یزد بود که از جامعه، 300 نفر نمونه به روش خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. سپس دانش‌آموزان به پرسشنامۀ سیستم خودهای انگیزشی زبان دوم (SLMSQ)، پرسشنامۀ خودنظم‌بخشی بوفارد (BSRQ) و اضطراب زبان خارجی (FLCAS) پاسخ دادند. داده‌های به‌دست‌آمده به روش همبستگی و تحلیل مسیر و با استفاده از نرم‌افزار SPSS 24 و Lisrel 8.7 تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌های حاصل از تحلیل مسیر با برازش مناسب، رابطۀ مستقیم خود آرمانی را در یادگیری زبان انگلیسی و رابطۀ غیرمستقیم تجربۀ یادگیری زبان دوم به‌واسطۀ خودنظم‌بخشی را معنادار نشان داد. همچنین رابطۀ مستقیم اضطراب یادگیری زبان انگلیسی منفی و معنادار و رابطۀ غیرمستقیم خود آرمانی به‌واسطۀ اضطراب در یادگیری زبان انگلیسی مثبت و معنادار شد. در این پژوهش، رابطۀ مستقیم خود اجباری (بایسته) و تجربۀ زبان دوم در یادگیری زبان انگلیسی و رابطۀ غیرمستقیم خود اجباری به‌واسطۀ اضطراب زبان دوم در یادگیری زبان انگلیسی معنادار نبود؛ بنابراین توصیه می‌شود والدین نوجوانان را مجبور به یادگیری زبان انگلیسی نکنند و سعی کنند انگیزۀ یادگیری زبان انگلیسی را در آن‌ها درونی کنند.