بررسی ارزش تشخیصی فناوری ردیاب چشمی در سنجش سبک دلبستگی در بزرگسالان

نویسندگان

1 استادیار گروه روانشناسی،دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس،تهران،ایران

2 استادیار گروه هوش ماشین و رباتیک، پردیس دانشکده های فنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

4 استادیار گروه روان شناسی، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22059/japr.2022.334520.644101
چکیده

مطالعۀ حاضر با هدف بررسی ارزش تشخیصی ابزار ردیاب چشم در سنجش سبک دلبستگی بزرگسالان انجام شد. این مطالعه ارزش تشخیصی، مقطعی و از نوع مطالعات اولیۀ مشاهده‌ای-تحلیلی کمی بود. جامعۀ آماری این پژوهش شامل همۀ افراد 20 تا 45 ساله سالم و دارای تحصیلات دانشگاهی ساکن شهر تهران در سال 1400 بود. به این منظور، 44 بزرگسال 20 تا 45 ساله واجد ملاک‌های طرح به روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند (زن= 36 نفر، مرد= 8 نفر). در مرحلۀ اول از پرسشنامۀ محقق‌ساخته و مقیاس تجدیدنظر شدۀ دلبستگی بزرگسال (R-AAS) به‌عنوان آزمون مرجع استفاده شد و افراد دارای معیارهای ورود انتخاب شدند. در مرحلۀ دوم به شرکت‌کنندگان تصاویر سیستم فرافکنانۀ دلبستگی بزرگسالان (AAP) به‌منزلۀ محرک برانگیزانندۀ سیستم دلبستگی به مدت 1 دقیقه و 39 ثانیه ارائه و هم‌زمان حرکات چشم آن‌ها از طریق دستگاه ردیابی چشم ثبت شد. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها آزمون‌های جنگل تصادفی، رگرسیون لجستیک و منحنی راک در نرم‌افزار R ورژن آر استدیو 4.1.1 محاسبه شدند. متغیر «مدت‌زمان تا اولین تثبیت» در ناحیۀ مورد علاقۀ کودک در تصویر آمبولانس با ضریب B 95/1- و سطح معناداری 01/0 (05/0P ≤) قابلیت پیش‌بینی سبک دلبستگی ایمن و ناایمن را داشت. همچنین برای این متغیر درصد تشخیص صحیح افراد دلبستۀ ایمن 2/54 و در افراد دلبستۀ ناایمن 75 درصد برآورد شد. نتایج حاکی از قدرت تفکیکی متغیر «مدت‌زمان تا اولین تثبیت» در ناحیۀ مورد علاقۀ کودک در تصویر آمبولانس بود. پیشنهاد می‌شود در مطالعات آتی این متغیر و متغیرهای «طول مدت اولین تثبیت» و «تعداد تثبیت‌ها» که مطابق با نتایج آزمون جنگل تصادفی مهم بودند، بیشتر بررسی شدند.