اثربخشی مداخلۀ روان‌شناسی مثبت‌نگر بر شادکامی و تفکر مثبت در بیماران روانی مزمن

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی ، زاهدان، ایران

2 استادیارگروه روان‌شناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی ، زاهدان، ایران

3 دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی،گروه روان‌شناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

doi
10.22059/japr.2022.322478.643818
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، اثربخشی مداخله روان‌شناسی مثبت‌نگر بر شادکامی و تفکر مثبت در بیماران روانی مزمن مرکز شبانه‌روزی مهرآنای شهر زاهدان بود. پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش جمع‌آوری اطلاعات از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری شامل کلیۀ بیماران روانی مزمن زن مرکز شبانه‌روزی مهرآنای شهر زاهدان در سال 1400-1399 است که از میان آن‌ها 30 نفر (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه در انتظار درمان) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش شامل پرسشنامه‌های شادکامی آکسفورد (OHI) و مقیاس تفکر مثبت (PTS) بود. مداخلۀ روان‌شناسی مثبت‌نگر در هشت جلسه (جلسۀ 5/1 ساعته) به مدت سه هفته برای گروه آزمایش برگزار شد. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها، از روش‌های آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس چندمتغیره) استفاده شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS21 انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد مداخلۀ روان‌شناسی مثبت‌نگر موجب افزایش شادکامی و تفکر مثبت در بیماران روانی مزمن در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل با سطح معناداری 001/0 می‌شود؛ بنابراین توجه به اهمیت مداخلۀ روان‌شناسی مثبت‌نگر بر شادکامی و تفکر مثبت در بیماران روانی مزمن یکی از ضرورت‌های پژوهش محسوب می‌شود و می‌توان از مداخلۀ روان‌شناسی مثبت‌نگر به‌عنوان بخشی از برنامه‌های توانمندسازی بیماران روانی مزمن استفاده کرد و برگزاری دوره‌هایی در این زمینه توصیه می‌شود.