اثربخشی گروهدرمانی شناختی- رفتاری بر تنانگاره، سبک دلبستگی و تنظیم هیجان در زنان مبتلا به اختلال خوردن
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 استاد گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.22059/japr.2022.317446.643734چکیده
پژوهش حاضر بهمنظور تعیین اثربخشی گروهدرمانی شناختی- رفتاری بر تنانگاره، سبکهای دلبستگی و تنظیم هیجان در زنان مبتلا به اختلال خوردن انجام شده است. طرح پژوهش حاضر از نظر روش نیمهآزمایشی «طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل» و از نظر هدف کاربردی است. جامعة آماری آن نیز 470 زن مراجعهکننده به کلینیکهای تغذیهای، مراکز روانپزشکی و باشگاههای بدنسازی و ایروبیک در مناطق 1، 3، 6 و 21 شهر تهران در سال 1398 هستند. نمونه شامل 30 نفر از زنان مراجعهکننده مبتلا به اختلال خوردن به مراکز فوق در سال 1398 است که به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب و بهصورت تصادفی به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند. اعضای گروه آزمایش در معرض 12 جلسة گروهدرمانی شناختی- رفتاری دوساعته بهصورت هفتگی و اعضای گروه کنترل در فهرست انتظار قرار گرفتند. شرکتکنندگان در مرحلة پیشآزمون و پسآزمون به پرسشنامههای سبک دلبستگی بزرگسال (AAI)، دشواری تنظیم هیجان (DERS) و رضایت از تنانگاره (SWBI) پاسخ دادند. برای آزمون فرضیههای پژوهش از تحلیل کوواریانس و آزمون t مستقل استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها نیز از نرمافزار SPSS نسخة 26 استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان میدهد گروهدرمانی شناختی- رفتاری بر تنانگاره (016/0=p و 632/6=F)، تنظیم هیجان (001/0=p و 423/57=F) و سبک دلبستگی ایمن (019/0=p و 250/6=F) اثر معنادار داشته و سبب بهبود آنها شده است. همچنین نتایج آزمون t مستقل نشان میدهد، گروهدرمانی شناختی- رفتاری بر سبک دلبستگی اجتنابی (006/0=p و 272/3=t) و سبک دلبستگی دوسوگرا (001/0=p و 570/4=t) اثر معنادار داشته و سبب کاهش آنها شده است. پژوهش حاضر نشان میدهد، گروهدرمانی شناختی- رفتاری سبب بهبود تنانگاره، سبک دلبستگی و تنظیم هیجان در زنان مبتلا به اختلال خوردن میشود و این نوع از درمان میتواند درمان مناسبی برای زنان مبتلا به اختلال خوردن باشد.