واکاوی نظریه‌های هویتی بر پیشگیری از تکرار جرم در میان زندانیان

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری گروه حقوق جزا و جرم‌شناسی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.

2 استادیار، گروه حقوق، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران. (نویسنده مسؤول)

3 استادیار، گروه حقوق جزا و جرم‌شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.22034/jccj.2023.404551.1313
چکیده

در گذشته هنگامی که شخصی مرتکب جرمی می‌شد، تنها هدف مجازات آن شخص سزادهی بود. با گذشت زمان و پیشرفت جوامع بشری و افزایش جرم و جنایت متخصصان این حوزه به این نتیجه رسیدند که علاوه‌بر سزادهی باید از مجازات‌هایی استفاده کرده که برای شخص و دیگران سبب ارعاب شود تا در آینده جرم را تکرار نکنند. زندانی کردن محکومان به‌عنوان یک مجازات که در کنار آثار منفی احتمالی با پیشرفت تکنولوژی می‌تواند به‌عنوان مکانی جهت آموزش‌دهی و یادگیری مهارت‌های شغلی برای افراد زندانی به‌کار برده شود. اگر رویه زندان‌ها تغییر نکند زندانیان با تأثیرپذیری از یکدیگر آماده ارتکاب جرائم جدید پس از آزادی خواهند بود. یکی از آثار بدی که زندان بر محکومان دارد، ایجاد سابقه کیفری برای شخص محکوم است که پس از آزادی از بسیاری حقوق اجتماعی محروم می‌شود و حتی برای استخدام شغل جدید با مشکل جدی مواجهه می‌شود. هدف اصلی که این تحقیق دنبال می‌کند شناسایی تأثیر مجازات حبس بر انجام مجدد جرم با استفاده از نظریه‌های هویتی و مبانی نظری آسیب‌های اجتماعی مانند آنومی، کنترل اجتماعی، تضاد اجتماعی، برچسب‌زنی و ... بوده و در تلاش است به بررسی علل و عوامل تکرار جرم بپردازد. در این پژوهش از روش توصیفی- تحلیلی و منابع کتابخانه‌ای استفاده شده است. نتایج حاکی از آن است که نظریه‌های هویتی به‌ویژه تأثیر سبک زندگی افراد از طریق ایجاد انسجام عاطفی در فرد با بروز جرائم و تکرار جرم ‌زندانیان ارتباط معناداری دارد.