بررسی رابطۀ دلبستگی و تجربۀ بدرفتاریهای دوران کودکی با نشانگرهای التهابی در بزرگسالی از منظر سایکونوروایمونولوژی: یک مطالعۀ فراتحلیل
نویسندگان
1 استاد گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه داخلی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تهران ، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
5 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشکده روان شناسی و علومتربیتی؛ دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/japr.2021.318187.643742چکیده
التهاب یکی از سازوکارهای زیربنایی بسیاری از بیماریهای خودایمنی، قلبی-عروقی و دیابت نوع 2 است؛ از اینرو مطالعۀ حاضر با هدف مقایسۀ پژوهشهای انجامشده دربارۀ تجربۀ بدرفتاری و استرسهای دوران کودکی با سطح نشانگرهای التهابی CRP-IL-6 انجام شده است. با جستوجو در پایگاههای دادههای پژوهشی Pub Med، Springer، Elsevier از سال 2000 تا 2019 و با زبان انگلیسی سی مقاله بهدست آمد. از این میان، پس از بررسی چکیدۀ مقالات، یازده مقاله که به بررسی ارتباط تروماها و بدرفتاریهای دوران کودکی (زیر 18 سال) با نشانگرهای التهابی (CRP-IL-6) در دوران بزرگسالی پرداخته بودند، انتخاب و بررسی شدند. در پژوهشهای مرورشده، درمجموع برای نشانگر التهابی CRP 16867 نفر و برای نشانگر IL-6 6728 نفر بررسی شدند. نتایج تأثیر تصادفی فراتحلیل نشان میدهد افرادی که در کودکی در معرض بدرفتاریها، استرسهای شدید یا ترومای روانی قرار گرفتهاند، بهطور معناداری سطح پایۀ CRP (2/3=Z، 09/0-05/0= CI 95 درصد) و IL-6 (1/3=Z، 19/0-31/0= CI 95 درصد) بیشتری در بزرگسالی دارند. این مطالعه حاکی از آن است که تجربۀ بدرفتاری و استرسهای شدید در دوران کودکی در ایجاد شرایط پیشالتهابی در دوران بزرگسالی دخالت دارد؛ بنابراین با توجه به حساسیت و اهمیت این حوزه، کاوش بیشتری برای روشنشدن بسیاری از سازوکارهای واسطهای نیاز است.