رابطۀ اختلال شخصیت و قضاوت اخلاقی با نقش تعدیل‌کنندۀ همدلی: کاربرد فناوری ردیابی چشم

نویسندگان

1 استادیار گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 استادیارگروه روانشناسی،دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس،تهران،ایران

3 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.22059/japr.2021.314772.643714
چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطۀ قضاوت اخلاقی و اختلالات شخصیت و همچنین نقش همدلی به‌عنوان مؤلفه تعدیل‌کننده انجام شد. مطالعۀ بنیادین حاضر یک مطالعۀ همبستگی با طرح علی-مقایسه‌ای است. جامعۀ آماری شامل افراد 36-18 ساله و دارای حداقل تحصیلات لیسانس است. در مطالعۀ حاضر، پس از اجرای آزمون بالینی چندمحوری میلون 3 (MCMI-III) بر داوطلبان واجد شرایط، 40 نفر (12 مرد و 28 زن) به روش هدفمند انتخاب و در دو گروه عادی و دارای اختلال شخصیت همتا شدند. سپس کل آزمودنی‌ها به پرسشنامه‌های قضاوت اخلاقی (DIT) و واکنش‌های بین‌فردی (IRI) پاسخ دادند. همچنین در این پژوهش از ابزار ردیابی چشم برای سنجش همدلی استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و مدل رگرسیون لوجستیک در نرم‌افراز SPSS نسخۀ 25 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد بین اختلال شخصیت و قضاوت اخلاقی رابطه‌ای معنادار وجود دارد (03/0p=)، اما نقش همدلی به‌عنوان تعدیلگر در این رابطه معنا‌دار نشد. بررسی رقابتی دو ابزار سنجش‌گر همدلی نیز در پژوهش حاضر معنادار نشد. نتایج حاکی از آن است که اختلالات شخصیت سبب کاهش قضاوت اخلاقی در افراد می‌شوند. پژوهش حاضر گام اولیه‌ای بود در راستای کاربرد فناوری نوین ردیاب چشمی در بررسی و مطالعه سازه‌های روان‌شناختی.