ارائه چارچوبی در راستای پایداری پیمان های صنعت و دانشگاه
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار دانشگاه صنعتی مالک اشتر،تهران، ایران
3 دکتری مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22034/ijts.2023.1990868.3807چکیده
پیمان میتواند یک شیوه کاملاً مؤثر برای دستیابی به فرصتهای استراتژیک جدید باشد اما علیرغم این موضوع، درصد بالایی از پیمانهای راهبردی با شکست مواجه شده و به نتیجه ختم نمیشوند. یکی از حوزههایی که شرکای حاضر در آن دارای تضادها و چالشها زیادی بوده و عمدتا ساختار حاکم دارای ثبات چندانی نیست پیمانهای حاصل از صنعت و دانشگاه است که در پژوهش حاضر به دنبال شناسایی و سطحبندی عوامل مؤثر بر پایداری و ثبات پیمانهای راهبردی در این حوزه بوده است . جامعه آماری پژوهش به دو بخش تقسیم شده است که بخش اول کلیه مقالات پذیرفتهشده در پایگاههای معتبر بودند و در بخش دوم هم 18 عضو هیات علمی دانشگاه از دانشگاههای دولتی کشور که سابقه اجرای طرحهای پژوهشی را داشتهاند مبنای مصاحبه قرار گرفتتند. مبنای روششناسی پژوهش هم در بخش اول مبتنی بر نظریه داده بنیاد چندگانه بوده و در بخش دوم هم از مدلسازی ساختاری تفسیری استفاده شده است. در بخش نظری سه مضمون اصلی شناسایی شد که عبارتاند از : مدیریت منابع انسانی، ساختار و مالکیت و صنعت. در بخش دوم این عوامل در فضای متناسب با صنعت و دانشگاه در ایران بومیسازی شدند که نهایتاً تعداد 15 مضمون بهعنوان مضامین اصلی در پایداری پیمان انتخاب شدند . در بخش نهایی پژوهش این عوامل مورد سطحبندی قرار گرفته شدند که سیستم حاکمیتی بهعنوان مبانی اصلی پایداری پیمان انتخاب شد و در سطح اخر هم به ترتیب خروجیهای ناملموس و اهداف متمایز و ناهمسو قرار دارند.
