اثربخشی تمرین‌های یکپارچگی حسی-حرکتی بر تعادل و جهت‌یابی دانش‌آموزان با آسیب بینایی

نویسندگان

1 دانشجوی ارشد، گروه روان‌شناسی وآموزش کودکان استثنایی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 استادیارگروه روان‌شناسی وآموزش کودکان ، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 استاد گروه روان‌شناسی وآموزش کودکان ، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22059/japr.2021.318284.643748
چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی تمرین‌های یکپارچگی حسی حرکتی بر تعادل و جهت‌یابی دانش‌آموزان با آسیب بینایی انجام شده است. روش انجام این پژوهش مداخله‌ای از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل است. همة دانش‌آموزان دختر و پسر با آسیب بینایی مدارس استثنایی شهرستان‌های آبادان و خرمشهر در سال تحصیلی 1399-1398 به‌عنوان جامعه انتخاب شدند. از این تعداد، 30 دانش‌آموز با آسیب بینایی به‌صورت نمونه‌گیری دردسترس گزینش شدند و در دو گروه آزمایش (15 نفر، 7 دختر و 8 پسر) و کنترل (15 نفر) به‌صورت تصادفی قرار گرفتند. ابزار اندازه‌گیری و روش جمع‌آوری داده‌ها شامل آزمون رشد حرکتی لینکلن – اوزرتسکی (OMDT)، آزمون پرتاب بسکتبال و دریبل (BDTT) و تمرینات یکپارچگی حسی آیرس (AESI) است. قبل از اجرای نهایی برنامه یکپارچگی حسی آیرس به‌صورت مقدماتی (پایلوت) روی سه نفر از نمونه‌ها اجرا شد و بعد از تعیین میزان روایی و برطرف‌شدن ضعف‌های آن روی گروه‌های آزمایشی اجرا شد. سپس گروه آزمایش به‌مدت 12 جلسۀ 90 دقیقه‌ای تمرین‌ها را انجام داد. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS، از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف، آزمون لون و تحلیل کوواریـانس استفاده شد. نتایج یافته‌ها نشان می‌دهد که تمرین‌های یکپارچگی حسی-حرکتی بر تعادل و جهت‌یابی دانش‌آموزان با آسیب بینایی تأثیر مثبت و معناداری در سطح 01/0>P دارد. تمرین‌های یکپارچگی حسی-حرکتی سبب بهبود جهت‌یابی و تعادل دانش‌آموزان با آسیب بینایی می‌شود.