نقش میانجی خودشفقتورزی در رابطه میان حمایت اجتماعی ادراکشده و تأثیر رویداد قرنطینۀ اجباری خانگی مبتلایان به کووید-19
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22059/japr.2021.319681.643770چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی خودشفقتورزی در رابطه میان حمایت اجتماعی ادراکشده و تأثیر رویداد قرنطینۀ اجباری خانگی در مبتلایان به کووید-19 است. این مطالعه بنیادی و روش آن توصیفی-مقطعی از نوع همبستگی است. جامعۀ آماری را زنان و مردان 18 سال به بالای مبتلابه کووید-19 با الزام به گذراندن قرنطینۀ خانگی در سراسر کشور تشکیل دادند. از میان این افراد، 240 نمونه به روش غیراحتمالی هدفمند برای تدوین الگوی ساختاری انتخاب شدند. زمان اجرای پژوهش، دیماه سال 1399 همزمان با موج سوم ابتلا در ایران بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش، فرم کوتاه مقیاس خودشفقتورزی (SCS-SF)، مقیاس تجدیدنظرشدۀ تأثیر رویداد (IES-R) و مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراکشده (MSPSS) بودند. برای جمعآوری اطلاعات، پرسشنامهها بهصورت برخط تنظیم و از طریق فضای مجازی برای شرکتکنندگان ارسال شد. در تجزیه و تحلیل دادهها از ضریب همبستگی گشتاوری پیرسون و مدلسازی معادلات ساختاری، با نسخۀ 22 نرمافزار SPSS و AMOS و برای آزمون معناداری مسیرهای غیرمستقیم از تحلیل بوتاستراپ در برنامۀ ماکرو پریچر و هایز (2008) استفاده شد. نتایج حاکی از معناداری نقش میانجی خودشفقتورزی در رابطه میان حمایت اجتماعی ادراکشده و تأثیر رویداد قرنطینۀ خانگی در مبتلایان بود (01/0>p). نتایج پژوهش حاضر نشان میدهد خودشفقتورزی میتواند برای اثر سازنده و اثر مطلوب حمایت اجتماعی در کاهش عوارض قرنطینه نقش میانجی ایفا کند؛ بنابراین لازم است متخصصان بهداشت و درمان حوزۀ پاندمی کووید-19، دستورالعملهای مرتبط با خودشفقتورزی را بهمنظور خودمراقبتی روانی برای عموم افراد و مبتلایان تجویز کنند.