فرهنگ سیاسی نخبگان و حکمرانی خوب در جمهوری اسلامی ایران (مطالعه موردی دولت اصلاحات)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای، گروه علومسیاسی، واحد سمنان ، دانشگاه آزاداسلامی، سمنان، ایران
2 استادیارگروه علوم سیاسی، واحدسمنان، دانشگاه آزاداسلامی، سمنان، ایران
3 استادیار گروه علوم سیاسی، واحد آزادشهر، دانشگاه آزاداسلامی، آزادشهر، ایران
4 استادیارگروه علوم سیاسی، واحدسمنان، دانشگاه آزاداسلامی، سمنان، ایران
doi
10.30465/cps.2020.28313.2372چکیده
بحث حکمرانی خوب در دهههای اخیر، به یکی از موضوعات اساسی در ادبیات توسعه و گزارش سازمانهای بینالمللی تبدیلشده است. اما در خصوص تعریف و شاخصهای آن بین پژوهشگران و سازمانهای بینالمللی، اجماع نظر چندانی وجود ندارد. تحقق شاخصهای حکمرانی خوب که با شاخصهای حکمرانی دموکراتیک نیز همسوییها و همپوشانیهایی دارد؛ مستلزم برخی پیششرطهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است. علاوه بر این پیششرطها، فرهنگ سیاسی و بهویژه فرهنگ سیاسی نخبگان نیز، نقش مهمی در نهادینگی عناصر حکمرانی خوب بالأخص در کشورهای درحالتوسعه ایفا میکند؛ این موضوع در دهههای اخیر، موردتوجه برخی از پژوهشگران مطالعات حکمرانی خوب قرارگرفته است. پرسش اصلی پژوهش آن است که، چه رابطهای بین فرهنگ سیاسی نخبگان سیاسی در جمهوری اسلامی و نهادینگی شاخصهای حکمرانی خوب در دولت اصلاحات (84-76) وجود دارد؟ پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی مبتنی بر شواهد و با روش مطالعه اسنادی و کتابخانهای صورت پذیرفته است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که گفتمان و فرهنگ سیاسی دموکراتیک نخبگان سیاسی در دولت اصلاحات، برخلاف دولتهای پیش و بعد از خود، نقش مهمی در نهادینگی برخی از شاخصهای حکمرانی خوب داشته است.
