بسترهای ناکارآمدی حبس در سیاست جنایی قضایی
نویسندگان
1 استادیار، گروه حقوق، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. (نویسنده مسؤول)
2 دانشیار، گروه حقوق کیفری و جرمشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
3 دانشجوی دکتری حقوق کیفری و جرمشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
doi
10.22034/jccj.2024.444762.1501چکیده
در دهههای اخیر تبیین آثار نامطلوب کیفر حبس، یکی از مهمترین دغدغههای حقوقدانان، جرمشناسان و سایر صاحبنظران بوده است. این امر، منحصر به محافل نظری و دانشگاهی نبوده و در رویکرد عملی بسیاری از نظامهای عدالت کیفری به انحا و درجات مختلف، منعکس گردیده است. باوجود آنچه گفته شد، کیفر حبس همچنان یکی از مهمترین مجازاتها در نظامهای مختلف سیاست جنایی و ازجمله در سیاست جنایی ایران است. واقعیت مزبور، ضرورت پرداختن به عوامل ناکارآمدی این کیفر را بیش از پیش، آشکار نموده است؛ بر این مبنا، هدف مقاله حاضر بررسی این سؤال است که بسترهای ناکارآمدی حبس در سیاست جنایی قضایی چیست؟ این مقاله نظری بوده و با استفاده روش توصیفی ـ تحلیلی و بهصورت کتابخانهای به بررسی موضوع مورد اشاره پرداخته است. یافتهها بر این امر دلالت دارد که در سطح سیاست جنایی قضایی، رویکردهای بخشنامهمحورانه و مدیریتگرایانه دستگاه قضایی، پیشینه اجتماعی قضات، حجم کاری بالا و فقدان تخصص کافی در آنها و نیز پارهای جهتگیریهای رویه قضایی را بایستی از مهمترین عوامل ناکارآمدی مجازات حبس برشمرد.