تدوین مدل علی درگیری تحصیلی براساس خودنظمجویی و هیجانهای تحصیلی با نقش واسطهای خودناتوانسازی تحصیلی: اثربخشی برنامۀ مستخرج از مدل بر فرسودگی تحصیلی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای، گروه روانشناسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی ،سنندج ،
2 استادیار گروه روانشناسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی ،سنندج ، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
4 استادیار، گروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج، سنندج، ایران
doi
10.22059/japr.2021.278531.643539چکیده
هدف پژوهش حاضر، تدوین مدل علی درگیری تحصیلی براساس خودنظمجویی و هیجانهای تحصیلی با نقش واسطهای خودناتوانسازی تحصیلی است. این تحقیق از بعد هدف توسعهای، و از منظر گردآوری اطلاعات، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعۀ آماری آن شامل تمامی دانشآموزان دختر مقطع دوم متوسطۀ شهر همدان است که در سال تحصیلی 98-1397 مشغول به تحصیل بودهاند که 384 نفر از آنان، نمونۀ آماری را تشکیل دادند. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامههای درگیری تحصیلی (AEQ)، خودنظمجویی (SRQ)، هیجان تحصیلی (AEQ)، خودناتوانسازی تحصیلی (ASHQ) و فرسودگی تحصیلی (ABQ) است. نتایج حاصل از معادلات ساختاری با نرمافزار PLS، همبستگی اسپیرمن و تحلیل کوواریانس با نرمافزار SPSS نشان میدهد مدل علی درگیری تحصیلی براساس خودنظمجویی و هیجانهای تحصیلی با نقش واسطهای خودناتوانسازی تحصیلی، برازش مطلوبی دارد. هیجانهای مثبت و منفی بر درگیری تحصیلی و خودناتوانسازی تحصیلی تأثیر دارد و خودناتوانسازی تحصیلی متغیر درگیری تحصیلی را تبیین میکند. از طرفی، هیجانهای مثبت و منفی بر درگیری تحصیلی با نقش میانجی خودناتوانسازی تأثیر معنادار دارد. همچنین خودنظمجویی بر درگیری تحصیلی و خودناتوانسازی تحصیلی تأثیرگذار است و نیز خودنظمجویی بر درگیری تحصیلی با نقش میانجی خودناتوانسازی اثر میگذارد. علاوهبراین، خودناتوانسازی تأثیر منفی و معناداری بر درگیری تحصیلی دارد.
