راهکارهای فقهی پیشگیری از آسیب اجتماعیِ سرقت
نویسندگان
1 دانشیار، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. (نویسنده مسؤول)
2 دانشجوی دکتری گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/jccj.2025.464746.1587چکیده
سرقت یکی از شایعترین آسیبهای اجتماعی است. تعداد زیادی از پروندههای موجود در مراجع قضایی مربوط به سرقت است. این پدیده علاوه بر اینکه باعث ایجاد بینظمی و هرج و مرج، مخدوشکردن حس امنیت، کمرنگکردن انگیزه کار، تلاش و سرمایهگذاری در اجتماع میشود، موجبی برای احساس تهدید مالی و جانی در افراد و تزلزل در بنیانهای نظم عمومی جامعه است. نگاهی بر آمار سرقت حکایت از افزایش وقوع آن در سطح جامعه دارد، لذا چارهاندیشی درخصوص پیشگیری از وقوع این پدیده در اهمیت و اولویت است. فقدان تحقیقات منسجم، منظم و پیوسته در زمینه پیشگیری از سرقت که برمبنا و محوریت علوم انسانی اسلامی باشد، نگارنده را بر آن داشت با ارائه راه حلها و راهکارهای علمی و در عین حال کاربردی با هدف پیشگیری از آسیبهای اجتماعی سرقت را با استفاده از ظرفیتهای فقه، حقوق و علوم دیگر، مد نظر قرار دهد. هدف از پژوهش حاضر، شناسایی مهمترین علل وقوع سرقت در کشور ایران و همچنین ارائه راهکارهای فقهیِ پیشگیری از این آسیب اجتماعی با روش توصیفی ـ تحلیلی است. نتایج پژوهش حاضر نشاندهنده این مطلب است که با مداقه در منبع غنی فقه پویای اسلامی میتوان راهکارهایی درجهت پیشگیری از وقوع پدیده سرقت ارائه داد که تا حدود زیادی در کاهش ایجاد این آسیب، نقش و تأثیر بهسزایی خواهند داشت.