پیشگیری کنشی نسبت به جرایم گردشگران

نویسندگان

1 استادیار، گروه حقوق، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران.

2 دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم‌شناسی، گروه حقوق، واحد آیت‌الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران.

3 دانشیار، گروه حقوق، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسؤول).

doi
10.22034/jccj.2024.423405.1421
چکیده

صنعت توریسم در هر کشوری باعث رونق اقتصادی آن کشور می‌شود و با مقوله امنیت ارتباط مستقیمی دارد، زیرا اگر گردشگر در کشور میزبان احساس امنیت نکند، صنعت توریسم در آن کشور با روند کاهشی مواجه می‌شود. به همین منظور، دولت‌ها شرایطی در جهت تأمین امنیت گردشگران فراهم می‌اورند. از منظر قوانین و مقررات، حقوق گردشگری در جهت صیانت از گردشگران تدوین شده است، هدف این پژوهش، تبیین پیشگیری‌های کنشی بزه‌دیدگی گردشگران می‌باشد، زیرا پیشگیری کنشی منجر به تأمین گردشگران می‌شود. در این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی به موضوع پیشگیری کنشی پرداخته شده است. یافته‌ها حاکی از این است که راهکارهای پیشگیرانه‌کنشی، اجتماعی و وضعی می‌تواند توسط گردشگران، هتل‌داران، حمل‌ونقل و پلیس فراهم گردد. پیشگیری از بزه‌دیدگی همراستا با اقدامات اجتماعی و فرهنگی به منظور ایمن‌سازی جامعه و مقابله با علل و عوامل جرم‌زا می‌باشد. در جرایم علیه جهانگردان، اتخاذ و اعمال اقدامات پیشگیرانه که هدف و مقصودشان محدود یا حذف نمودن فرصت‌ها و موقعیت‌های مناسب جهت ارتکاب بزه است، زمینه‌ساز کاهش فرصت مناسب جهت وقوع جرم می‌باشد. کشورهای توسعه‌یافته با سیاست کاهش جرم در مناطق توریستی و فضاهای عمومی و نیمه عمومی مانع از بزه‌دیدگی گردشگران شده‌اند، اما در کشور ایران تدابیر پیشگیرانه کنشی نظیر پلیس ویژه گردشگری، امنیت‌سازی فضاهای عمومی و خصوصی، هتل‌ها، سیستم‌های حمل‌ونقل در سطح کشورهای توسعه یافته نمی‌باشد و با پیشگیری‌های واکنشی در صدد پاسخگویی به بزه‌دیدگان خارجی بوده‌اند، لذا ضرورت استفاده و بهره‌گیری از پیشگیری‌های کنشی محسوس می‌باشد.