طراحی و تدوین برنامه مداخله روانشناختی خانوادهمحور: ارزیابی اثربخشی در رضامندی زوجیت والدین شاغل دارای نوجوان
نویسندگان
1 دانشیار گروه مشاوره و روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی / دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، ایران
4 استاد ممتاز گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/japr.2020.261219.642902چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی میزان اثربخشی برنامه مداخله روانشناختی خانوادهمحور، در رضامندی زوجیت والدین شاغلی است که فرزند نوجوان دارند. روش پژوهش بر حسب هدف، کاربردی و بر حسب گردآوری اطلاعات، شبهآزمایشی طرح دوگروهی ناهمسان با پیشآزمون و پسآزمون، با گروه گواه است. برای جامعه آماری، 30 نفر از والدین شاغل در یک سازمان دولتی که حداقل دارای یک فرزند 11-16 ساله بودند، با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی به دو گروه مساوی آزمایشی و گواه، تقسیم شدند. گروه آزمایش طی برنامه مداخله روانشناختی 12 جلسه آموزش گروهی، هفتهای یک جلسه و هر جلسه 90 دقیقه قرار گرفت. گروه گواه هیچ مداخلهای دریافت نکرد. ابزارهای این پژوهش، پرسشنامه محققساخته ویژگیهای جمعیتشناختی، پرسشنامه محققساخته نیازسنجی و مقیاس رضامندی زوجیت افروز(1390)(AMSS) است . تحلیل دادهها نیز به روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره از نوع اندازهگیریهای مکرر، انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بین گروههای آزمایش و گواه در میزان رضامندی زوجیت، تفاوت معناداری وجود دارد (05/0> P). همچنین برنامه مداخله تدوینشده باعث ارتقای رضامندی زوجیت در تمام خردهمقیاسها شده و این نتایج در پیگیری سهماهه نیز پایدار بود.