فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف مقاله حاضر بررسی مسؤولیت کیفری پزشکان در برابر بیماران در انتقال بیماری‌های واگیردار از منظر فقه و حقوق کیفری است. این مقاله توصیفی ـ تحلیلی است و با استفاده از روش کتابخانه‌ای به بررسی موضوع مورد اشاره پرداخته است. یافته‌ها بر این امر دلالت دارد با عنایت به قوانین استنادی به‌ویژه ماده ۲۲ قانون طرز جلوگیری از بیماری‌های واگیردار مصوب ۱۳۲۰ و ماده ٤٩٣ قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲ اگر پزشکی با غفلت خویش موجب انتشار بیماری واگیردار شود و یا با علم به ابتلای فرد یا شهری در پیشگیری و جلوگیری از شیوع آن علی‌رغم داشتن وظیفه قانونی کوتاهی و غفلت نماید و موجب تلف جان و مال مردم شود، به‌عنوان مسؤول حفظ سلامت بهداشت افراد و جامعه مستوجب تعقیب کیفری و جبران خسارات وارده به مبتلایان است. چنانچه پزشکی به‌طور آگاهانه باعث آلودگی دیگران و انتشار عمدی بیماری‌های واگیردار شود، می‌توان مسؤولیت کیفری برای آن پزشک متصور بود. اگر مشخص شود که پزشک، قصد انتقال بیماری ‌واگیردار را نداشته است، اما رفتار او به‌گونه‌ای بوده که نوعاً کشنده بوده است، می‌توان وی را مجرم مشمول جنایت شبه‌عمدی داست. همچنین اگر شخص پزشک باتوجه به آگاهی از بیماری زمینه‌ای یا پیری فرد مقابل، در کنار او حضور پیدا می‌کند و علی‌رغم وجود دستوالعمل‌ها و در عین آگاهی باعث انتثال بیماری واگیردار شود، مشمول جنایت عمدی خواهد بود.