اثربخشی آموزش ترکیبی برنامه حضوری- مجازی درمان تعامل والد- کودک بر اساس رویکرد آیبرگ بر رابطه مادر و کودک مبتلا به اختلالهای رفتاری
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنائی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار گروه مشاوره و روانشناسی تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنائی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 دانشیار گروه روانشناسی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران
doi
10.22059/japr.2020.272031.643109چکیده
هدف از پژوهش حاضر، اثربخشی آموزش برنامه حضوری- مجازی درمان والد- کودک بر اساس رویکرد آیبرگ بر رابطه مادر و کودک مبتلا به اختلالات رفتاری مراکز پیشدبستانی در شهر تهران بود. جامعه آماری مطالعه حاضر ،کلیه مادران کودکان شاغل به تحصیل در مراکز پیشدبستانی منطقه پنج آموزشوپرورش شهر تهران بودند. این پژوهش یک مطالعه نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با 30 مادر کودکان با اختلالات رفتاری پیشدبستانی (15 مادر گروه آزمایشی و 15 مادر گروه گواه)، بود که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شده بودند. شرکتکنندگان بهصورت تصادفی به دو گروه 15 نفری تقسیم شدند (یک گروه آزمایش و یک گروه گواه). گروه آزمایش، برنامه حضوری مجازی تعامل والد- کودک را در 14 جلسه دریافت کردند؛ در حالی که به گروه گواه این آموزش ارائه نشد. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش، مقیاس رابطه والد- کودک پیانتا (CPRS) و سیاهه رفتاری کودکان (CBCL) آخن باخ و رسکولار بود. برای تجزیهوتحلیل از آزمون t مستقل و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافتهها نشان داد که برنامه حضوری- مجازی درمان تعامل والد- کودک بر اساس رویکرد آیبرگ بهطور معناداری در مؤلفههای وابستگی، تعارض، نزدیکی و رابطه بین والد و کودک مؤثر بوده است. الگوی کلی نتایج حاکی از آن است که این برنامه بر رابطه مادر و کودک اثربخش بوده است؛ بنابراین میتوان از آن بهعنوان یک الگوی درمانی در مراکز پیشدبستانی استفاده شود.
